เจียงหนิงเย็นชาและวางตัวห่างเหิน คุณนายจงจึงไม่จงใจตีสนิทให้ชวนรำคาญ “ได้ ฉันจะทอดส่วนของคุณก่อน จะได้ไม่ต้องทอดน้ำมันนานเกินไปจนเสียรส”
พูดก็พูดเถอะ คุณนายจงเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการทอดจริง ๆ ปลาทอดกรอบนอกนุ่มใน กินแล้วหอมเป็นพิเศษ
น้องโคล่าหิวจนวิ่งมาส่ายหาง
เจียงหนิงโยนปลาให้มันไม่น้อย แล้วก็ชวนคุณนายจงให้กินรองท้องก่อน
ปลามีให้กินไม่อั้น คุณนายจงกินไปเกือบเท่าปลาสองตัวกว่าจะหายหิว
ไม่รู้ว่าไม่ได้กินอิ่มมานานเท่าไรแล้ว หอมจริง ๆ แทบอยากกลืนลิ้นลงไปด้วย
ชั้น 18 มีฝีมือจริง ๆ คุณนายจงจึงทำงานหนักขึ้น หวังว่าต่อไปพวกเขาจะพาครอบครัวของตนไปด้วย
ทอดไปได้เจ็ดแปดหม้อ เสียงเรือท้องแบนก็ดังมา
ฮั่วอี้เซินกับพวกกลับมา พร้อมน้ำมัน เกลือ และเครื่องปรุงอีกจำนวนหนึ่ง
จางเฉายิ้มกว้าง น้ำเสียงตื่นเต้น “อาหนิง พวกเราได้ลูกค้าเพิ่มอีกรายแล้ว”
หลังจากค้าขายกับหนุ่มปากแหลม เขาก็คิดว่าของที่กักตุนไว้มากมายขนาดนี้ สักวันคงเสีย ต้องหาทางอื่นเพิ่ม
จางเฉาถนัดวิ่งหาลูกค้า จึงเสนอให้ไปลองเสี่ยงโชคที่ห้างสรรพสินค้า เผื่อจะเจอลูกค้าใหม่
พอไปถึงห้างสรรพสินค้า พวกเขาถึงได้รู้ว่ารัฐบาลออกนโยบายใหม่ เพื่อให้ประชาชนรอดชีวิตได้มากขึ้น ทางการจึงจัดตลาดนัดขึ้นมา
ประชาชนที่ต้องการสิ่งของสามารถมาตั้งแผงในตลาด เพื่อแลกเปลี่ยนสิ่งของจำเป็นที่แต่ละคนต้องการ
ตลาดไม่เก็บค่าเข้า แต่ห้ามก่อเรื่อง ผู้ใดฝ่าฝืนกฎหมายอย่างร้ายแรงมีโทษถึงตาย
มีคนมาแลกเปลี่ยนสิ่งของกันมากมาย ฝูงชนเบียดเสียดเต็มไปหมด แต่การแลกเปลี่ยนอาหารกลับมีน้อยมาก แทบทั้งหมดเป็นของที่ไม่ได้ใช้ เช่น เสื้อผ้า รองเท้า จักรยาน เครื่องครัว และอื่น ๆ ทว่าทุกคนล้วนต้องการแลกเป็นอาหาร