เจียงหนิงยินดีเป็นอย่างมากกับการแลกเปลี่ยนครั้งนี้ น้องหมาชอบกินของแบบนี้
จึงนำปลากว่าร้อยจินไปแลกอาหารฟรีซดรายกับอาหารกระป๋องกลับมา 20 กระป๋อง
เหล่าเกาก็พอใจกับปลาของพ่อคุณจงและพวกเขาเช่นกัน
อาหารหมาพวกนั้นกินจนเอียนแล้ว อย่ามองว่า 1,600 กว่าจินดูเยอะ แต่คนในหมู่บ้านมีไม่น้อย พอแบ่งให้แต่ละครัวเรือนก็เหลือไม่เท่าไร “เหล่าจง พวกคุณยังมีอีกไหม?”
พ่อคุณจงถามอย่างระแวดระวัง “พวกคุณต้องการเท่าไร?”
“เอาเป็นว่าซื้อขายกันทุกสามวัน ครั้งละสองพันจินดีไหม?”
“ไม่ได้ ถ้าอยากได้ก็ต้องมาพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ พลาดโอกาสครั้งนี้ไปแล้วก็ไม่มีอีก”
น้ำจากอ่างเก็บน้ำบนเขาเอ่อล้น ปลาจำนวนมากลอยไปตามกระแสน้ำ อีกอย่างไม่รู้ว่าอ่างเก็บน้ำจะถูกคนอื่นพบเมื่อไร แน่นอนว่าต้องลงมือก่อนใคร
คนทั้งหมู่บ้านได้กินปลาอย่างเต็มที่ ไม่ต้องคอยปกปิดซ่อนเร้น
เหล่าเกากับพวกปรึกษากันแล้วตกลงซื้อขายต่อ “พรุ่งนี้ตอนฟ้ามืด เจอกันที่เดิม พวกคุณมีเท่าไรเราก็เอาเท่านั้น”
ตอนกลางวันเป็นจุดสนใจเกินไป กลางคืนจึงปลอดภัยที่สุด
หลังซื้อขายเสร็จ ต่างฝ่ายต่างแยกย้าย
เจียงหนิงกับพวกเพิ่มความระมัดระวังเป็นพิเศษ พอแน่ใจว่าไม่มีใครตามมาแล้วจึงมุ่งหน้ากลับหมู่บ้าน
อาหารหมาห้าร้อยจิน ทั้งยังมีเสบียงที่แลกมาจากหนุ่มปากแหลมกับพวก วันนี้เก็บเกี่ยวได้มากมาย
หลังจากดีใจอยู่ครู่หนึ่ง พวกเขาก็พบว่ามีปัญหาใหญ่
มัวแต่ซื้อขายจนลืมไปว่าเครื่องจับปลาแบตหมดแล้ว
“ตอนนี้จะทำยังไงดี?” พ่อคุณจงทั้งร้อนใจทั้งหงุดหงิด “พวกเรารับปากเหล่าเกาไปแล้วนะ”
อาหารหมามาถึงปากแล้ว จะมีเหตุผลอะไรให้ยอมทิ้งไป
จางเฉาเสนอว่า “ไม่อย่างนั้นไปขอชาร์จไฟกับหนุ่มปากแหลมกับพวกดีไหม?”