ฮั่วอี้เซินพายเรือท้องแบน พาจงผิงไปหยุดห่างออกไปราวสามสิบเมตร
เปิดเครื่องจับปลา เสียงหึ่งแหลมบาดหูดังแผ่ว ๆ มาจากใต้น้ำ
โคล่าเริ่มกระสับกระส่าย เอาหัวน้องหมาดุนไปมาไม่หยุด
จางเฉาส่องกล้องส่องทางไกลอยู่หลายนาที ก่อนจะพูดอย่างตื่นเต้นว่า “มีปลา มีปลาจริง ๆ ด้วย กระโดดขึ้นมาแล้ว”
เจียงหนิงรับกล้องส่องทางไกลมาส่อง เห็นปลาหลายตัวทยอยกระโดดขึ้นจากน้ำ ไม่นานก็พลิกหงายท้องขาว
จอดอยู่จุดหนึ่งราวสิบนาที เรือท้องแบนก็พายไปยังอีกจุด
เจียงหนิงเป่าลมใส่เรือยางจนพอง แล้วถือถุงป่านพายไป
น้องหมาว่ายนำอยู่ข้างหน้า ใช้อุ้งเท้าตะกุยน้ำไม่หยุด
ปลาที่หงายท้องลอยกระจายไปตามกระแสน้ำ คนสี่คนกับเรือยางสามลำพายตามไป ใช้ไม้พายกวาดปลามาใส่ถุง
ปลาแต่ละตัวไม่เล็ก ส่วนใหญ่หนักราวหนึ่งกิโลกรัมครึ่งถึงสองกิโลกรัมครึ่ง ตัวใหญ่หนักราวสามถึงสี่กิโลกรัม
ปลาในอ่างเก็บน้ำมีหลายชนิด ทั้งปลาเฉา ปลาหัวโต ปลาไน ปลาจีน ปลาตะเพียน และปลานิล
ฝนตกพรำจนฟ้าสลัว ทุกคนแยกย้ายกันตักปลา มองแทบไม่เห็นกัน
อ่างเก็บน้ำมีพื้นที่ราวสามสิบถึงสี่สิบหมู่ ยิ่งฝนตก น้ำก็ยิ่งไหลมารวมกันจนเอ่อล้นและทะลักออกไปไม่ขาดสาย ปลาจำนวนมากถูกกระแสน้ำพัดไปด้วย
ถ้าไม่มีภัยพิบัติครั้งนี้ อ่างเก็บน้ำคงจับปลาได้หลายแสนตัว นี่เป็นการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่จริง ๆ
แต่เครื่องจับปลากินไฟมาก คงใช้ได้อีกไม่กี่ครั้ง สุดท้ายปลาทั้งอ่างคงถูกน้ำที่เอ่อล้นพัดหายไปหมด น่าเสียดายจริง ๆ
ระหว่างใส่ปลาลงถุง เจียงหนิงก็ฉวยโอกาสแตะปลาที่อยู่ในน้ำ เก็บพวกมันเข้ามิติส่วนตัว
เห็นปลาในมือเจ้านายหายวับไป โคล่าเบิกตากลมโตอีกครั้ง เจ้านายเล่นกลอีกแล้ว!
เพราะเจียงหนิงสอนมา น้องหมาจึงติดเป็นนิสัยแล้วว่า ทันทีที่เธอเล่นกล มันจะระแวดระวังรอบข้างและเริ่มเฝ้าระวังทันที