อย่าดูว่าหนูน้อยอายุยังน้อย ใจดำไม่เบาเลยนะ
คนชั้น 8 กับชั้น 12 ล้วนเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่โรงเรียนเดียวกับเธอ ผลคือผู้หญิงคนนั้นถูกเหยียบจนซี่โครงหัก แถมยังถูกตัดผม ส่วนผู้ชายยิ่งน่าเวทนากว่า โดนหมากัดแล้วยังถูกแทงด้วยมีด เช้านี้มีคนหามไปโรงพยาบาล
อย่าไปหาเรื่องเลย สู้ไม่ไหวจริง ๆ!
ทีมของเห้อจื้ออานก็กลับมาพอดี แม้จะมอมแมมไปทั้งตัว แต่กลับหาฟืนมาได้แค่เล็กน้อย ที่ไหน ๆ ก็ถูกคนอื่นรื้อค้นจนเกลี้ยง แม้แต่ขนมปังขึ้นราก็ยังถูกแย่งไปหมด
เมื่อมองดูชั้น 18 ที่ได้ของกลับมาเต็มไม้เต็มมือ ก็ได้แต่ถอนหายใจ ทั้งที่อยู่ตึกเดียวกันแท้ ๆ ทำไมความต่างถึงมากมายขนาดนี้นะ?
เพิ่งมาถึงชั้น 18 โคล่าก็พุ่งออกมาจากห้อง 1803 กระโจนใส่เจียงหนิงไม่หยุด ส่งเสียงครางงึมงำเหมือนกำลังฟ้องไม่ขาดปาก
เจ้านาย ไหนบอกว่าจะไม่ทิ้งกันไง หลอกหมาหรือไง!
โต้วโต้วก็กระโจนเข้ามาด้วย กอดเอวเธอไว้พลางหัวเราะร่า “พี่สาว วันนี้หนูกับโคล่าเป็นเด็กดีมากเลยนะ”
เจียงหนิงทั้งขำทั้งจนใจ กำลังจะบอกว่าเจ้าเด็กน้อยของห้อง 1801 ไม่อยู่แล้ว ใครจะรู้ว่าครู่ต่อมาเด็กหญิงกลับพุ่งไปหาห้อง 1801 “พี่ชาย หนูคิดถึงพี่ชายมากเลยค่ะ”
ตามธรรมเนียมเดิม ทุกคนไปรวมตัวกันที่ห้อง 1803 เพื่อแบ่งของ
พอรู้ว่าพวกเขาลากหมูกลับมาได้ทั้งตัว เจิ้งเว่ยลี่ก็ตื่นเต้น แต่ก็อดกังวลไม่ได้ “ตู้เย็นใช้ไม่ได้แล้ว จะเก็บเนื้อหมูยังไงดี?”
หมูตั้งครึ่งตัว จะกินให้หมดภายในไม่กี่วันก็เป็นไปไม่ได้ จะปล่อยให้เน่าเสียเปล่า ๆ ก็ไม่ได้อีก