ทุกคนกินหม้อหุงข้าวร้อน ๆ ที่ให้พลังงานสูง พร้อมเล่าสถานการณ์การเก็บของอย่างคร่าว ๆ
ไม่นับขนมและเครื่องดื่มสารพัด เจียงหนิงเก็บธัญพืชได้มากที่สุด จางเฉากวาดบริษัทตัวแทนจำหน่ายผลิตภัณฑ์จากเขตทิเบต ได้เนื้อจามรีแห้งเป็นร้อยจิน เส้นฮ่องเทียน เกสรดอกคำฝอย เห็ดมัตสึทาเกะ ชีส ฯลฯ
ลู่หยูหาข้าวอู่ฉางได้สองสามถุง ฮั่วอี้เซินเจอบริษัทตัวแทนจำหน่ายเหล้า กวาดเหล้ามาหลายสิบลัง
รวมกันแล้ว น้ำแร่มีมากที่สุด
นี่เป็นของจำเป็นที่ทิ้งไม่ได้ ยังไงการดื่มน้ำฝนเป็นประจำก็ไม่ใช่เรื่องดี
หลังจากปรึกษากัน ก็ตัดสินใจขนยา เนื้อ เหล้า ข้าว ธัญพืชกลับไปก่อน ตามด้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ก๋วยเตี๋ยวส้มสายชูรสเผ็ด ขนมปัง ที่กินแล้วหมดเร็ว และเก็บน้ำแร่กับน้ำอัดลมไว้ท้ายสุด
นอกจากนี้ แต่ละคนยังหยิบของที่ตัวเองต้องการติดตัวไว้
เรือท้องแบนถือเป็นของเจียงหนิง นอกนั้นก็มีดาบราชวงศ์ถัง ไม้กอล์ฟ เครื่องสำอาง
ลู่หยูหยิบเสื้อผ้ารองเท้า
จางเฉาเก็บพวกเครื่องใช้ไฟฟ้า เครื่องเกม นาฬิกา
ฮั่วอี้เซินถือตุ๊กตาผ้า หนังสือเด็ก และกระดาษปากกา ดูก็รู้ว่าซื้อให้โต้วโต้ว
ทุกคนรู้ขอบเขตตนเอง พยายามไม่เบียดบังของส่วนรวม
ตอนขนของขึ้นเรือยาง ลู่หยูพูดคุยไปด้วย "ฉันเจอร้านขายเมล็ดพันธุ์ แต่เสียดายที่ฉีดยาฆ่าแมลงมา กินไม่ได้ ไม่งั้นเราขนกลับไปเก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉินได้"