จนกระทั่งขนเหล้าเหมาไถมาเป็นลัง เจียงหนิงถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ของโบราณกับชั้นวางของโบราณที่เก็บมาเมื่อคืนไปไหนแล้ว?
เธอเดินหาจนทั่วแล้ว แต่ก็ยืนยันได้ว่าไม่มีจริง ๆ
เหล้าเหมาไถ ชุดดำน้ำ นาฬิกา และตู้เซฟยังอยู่ครบ มีเพียงของโบราณ ภาพเขียน และงานเขียนเท่านั้นที่หายไป
หรือว่าของเก่าแก่อายุยืนเหล่านี้มีจิตวิญญาณ มิติส่วนตัวถึงได้ขยายใหญ่ขึ้น?
น่าจะใช่ อย่างไรเสียจี้หยกที่เธอสวมอยู่ก็เป็นหยกชั้นเลิศ
แต่ชั้นวางของโบราณไม่ใช่ของเก่าแก่ ทำไมถึงหายไปด้วย?
เจียงหนิงนั่งอยู่บนโซฟา กำลังครุ่นคิดถึงความลับของการขยายมิติส่วนตัว จางเฉาก็มาหาแล้วเคาะประตู
บางทีช่วงพายุไต้ฝุ่นที่ต้องทนหิวคงฝังใจเขามาก ตอนนี้เขาจึงตระหนักถึงวิกฤตเรื่องเสบียงอาหารอย่างยิ่ง เสบียงสองชุดสำหรับสามคนหมดเร็วมาก
พอตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าระดับน้ำสูงขึ้นอีก ยิ่งทำให้มั่นใจว่าโลกาวินาศมาถึงแล้วจริง ๆ
“เมื่อวานเราเพิ่งค้นตึกสำนักงานที่บริษัทฉัน ยังมีอีกสองตึกอยู่ข้าง ๆ จะฉวยโอกาสไปเอามาเสียแต่เนิ่น ๆ ดีไหม อย่างน้อยก็ดีกว่าปล่อยให้คนอื่นได้ไป”
เดิมทีเจียงหนิงคิดว่าจะยัดของให้เต็มทั้งอพาร์ตเมนต์กับมิติส่วนตัวแล้วใช้ชีวิตแบบไม่ต้องสนอะไร แต่ตอนนี้มิติส่วนตัวขยายขึ้นอีก 150 ลูกบาศก์เมตร เธอจึงเริ่มสนใจขึ้นมาแล้ว ถึงเสบียงอาหารจะไม่ขาด แต่มีแค่เสบียงอาหารอย่างเดียวก็ไม่ได้หมายความว่าจะใช้ชีวิตในโลกาวินาศได้ดี
แก้วแหวนเป็นโทษ บางทีการมีอาหารอยู่ในมือกลับอาจทำให้ตายเร็วกว่าเดิม