เห็นสีหน้าเจียงหนิงไม่ค่อยดี ฮั่วอี้เซินจึงปลอบว่า “เธอไม่ต้องกังวล โคล่าฉลาดมาก และเป็นสหายที่ซื่อสัตย์ที่สุดของมนุษย์ ฉันเชื่อว่ามันจะไม่ทำแบบนั้น”
เจียงหนิงยังไม่ค่อยมั่นใจ อย่างไรเสีย ความหนาวเหน็บสุดขั้วกินเวลานานถึงหนึ่งปี ตอนที่โคล่าช่วยเธอจนถูกฟันตายนั้น ก็เพิ่งผ่านช่วงหนาวเหน็บมาแค่สามเดือนเท่านั้น
ตอนนั้นมันคิดแต่จะปกป้องเธอ ต่อให้ถูกคนทุบตีจนตายก็ยังไม่ยอมปล่อยปาก...
ภาพเหตุการณ์นองเลือดเกินไป เจียงหนิงไม่อยากย้อนนึกถึง ได้แต่กอดโคล่าไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
ครั้งนี้ ถึงตาเธอปกป้องมันบ้างแล้ว
สัมผัสได้ถึงอารมณ์ผิดปกติของเธอ น้องหมาก็พุ่งเข้ามาในอ้อมแขน: เจ้านายเป็นอะไรไป?
“วางใจเถอะ ฉันจะฝึกมันให้ดี”
ฝึกให้ดีเหรอ? โคล่าขบฟัน มันเรียนจบไปแล้วไม่ใช่หรือไง!
ฮั่วอี้เซินลูบหัวมัน “การฝึกฝนเป็นการขัดเกลา พวกเรามีชีวิตอยู่จนแก่ ก็ต้องฝึกฝนกันจนแก่”
น้องหมาเบ้ปาก เชอะ!
กลับถึงบ้าน เจียงหนิงวัดส่วนสูงกับน้ำหนักของมัน แล้วบันทึกข้อมูลทุกส่วนเอาไว้
ไม่ใช่แค่มัน แม้แต่ไต้ฮุยกับเสี่ยวไป๋ก็ต้องวัดด้วย
เธอลูบคลำสองตัวอยู่หลายรอบ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดมากไปเองหรือเปล่า แต่รู้สึกว่าพวกมันก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน แถมยังกล้าหาญขึ้นเรื่อย ๆ
ใช้เวลาหลายวันทำลูกธนูไม้ไผ่ได้มากกว่าสองพันดอก ระหว่างนั้นฝีมือยิงหน้าไม้ก็พัฒนาขึ้นด้วย
พอรู้สึกว่าระยะทางเดินสั้นเกินไป พวกเขาหลายคนจึงขึ้นไปท้าทายขีดจำกัดกันบนดาดฟ้า
อากาศติดลบ 40 องศา ห่อตัวเองจนเหมือนหมีแล้วยังขยันฝึกกันต่อ
ทุกคนอยากนอนพัก แต่ไม่มีใครกล้านอนพัก เพราะกลัวว่าถ้านอนลงไปแล้วจะไม่มีโอกาสลุกขึ้นมาอีก