ได้ยินเขาบรรยายแล้ว เจียงหนิงรู้สึกว่าอาการไม่ได้หนักมาก จึงถามตามความเคยชินว่า “กินข้าวหรือยัง”
“ยัง โต้วโต้วกำลังทำอยู่”
โต้วโต้วทำอาหารเช้า? แค่ยืนข้างเตาก็เอื้อมไม่ถึงหม้อแล้ว
“ยังไงก็ต้องค่อย ๆ เรียนรู้”
ก็จริง เด็กในโลกาวินาศไม่มีสิทธิ์งอแง ไม่อย่างนั้นคงเอาชีวิตรอดไม่ได้
“โอ๊ย!”
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของโต้วโต้วดังมาจากปลายสายวิทยุสื่อสาร
เจียงหนิงรีบถาม “เป็นอะไรไป”
คงไม่ได้โดนน้ำมันลวกเหมือนฮั่วอี้เซินหรอกนะ?
ปลายสายวิทยุสื่อสารเงียบไป
เมื่อคิดถึงบาดแผลที่เขาได้รับเพราะตัวเอง ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ โต้วโต้วก็คงไม่ต้องเรียนทำอาหาร เจียงหนิงจึงเปิดประตูห้องออกไปที่ห้อง 1801 “โต้วโต้ว?”
เคาะอยู่หลายครั้ง ประตูถึงเปิดออก
โต้วโต้วไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่เห็นพี่ชายบาดเจ็บก็อาสาดูแลเขา เริ่มจากเรียนทำอาหารเช้า
แต่เอื้อมมือไปไม่ถึงหม้อ จึงยกเก้าอี้ตัวเตี้ยมายืน
ใครจะคิดว่าเธอยืนไม่มั่นคงจนตกลงมา โชคดีที่ฮั่วอี้เซินฝึกฝนเธอจนร่างกายตอบสนองได้รวดเร็ว เธอเปลี่ยนท่าตอนลงพื้นได้ทัน จึงไม่ได้รับบาดเจ็บ
แต่เจ้าหนูตัวจิ๋วอารมณ์ไม่ดี ก้มหน้าจับนิ้วตัวเอง ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา “พี่สาว หนูไร้ประโยชน์มากเลยหรือเปล่า แค่อาหารเช้ายังทำไม่เป็น”
ดูท่าอีกเดี๋ยวคงร้องไห้ออกมา
“ไม่หรอก” เจียงหนิงลูบศีรษะเธอพลางปลอบ “อายุแค่ห้าขวบก็เรียนทำอาหารเช้าแล้ว เก่งมากเลยนะ พี่ชายเพิ่งเรียนเป็นเมื่อไม่นานมานี้เอง”
ฮั่วอี้เซินที่ถูกเอ่ยถึง “……”
ท้ายที่สุดเขาจึงต้องช่วยปลอบด้วย “ใช่ โต้วโต้วเก่งกว่าพี่ชายตั้งเยอะ”
เพราะเธอทำให้ไม่มีอาหารเช้ากิน เจียงหนิงจึงรู้สึกผิดเล็กน้อย “โต้วโต้วอยากกินอะไร พี่สอนทำเองนะ”