ตำรวจก็เป็นคนเหมือนกัน เดิมทีกำลังคนก็ไม่พออยู่แล้ว หลังผ่านภัยพิบัติหรือเข้าร่วมช่วยเหลือผู้ประสบภัย คนที่รอดชีวิตจึงยิ่งเหลือน้อยลง
แต่พวกมืดมนกลับเพิ่มจำนวนขึ้นแบบทวีคูณ จะบอกว่าแผ่ขยายไปทั่วทุกแห่งก็ไม่เกินจริง อาชญากรรมเกิดขึ้นทุกหนทุกแห่ง
เจ้าหน้าที่ของรัฐไม่น้อยถึงกับต้องตายในมือของคนชั่วพวกนี้
คนกลุ่มนี้ลึกลับราวกับโผล่มาจากความว่างเปล่า ตั้งแต่หัวจรดเท้าปิดมิดชิดจนเหลือให้เห็นเพียงดวงตา แถมยังถือปืนอยู่ในมือ แอบใช้เงินซื้อคนในหมู่บ้านให้เป็นสายตา ใครแจ้งตำรวจหรือขัดขืน จุดจบจะยิ่งเลวร้ายกว่าเดิม”
คนชั้น 18 สบตากัน เจิ้งเว่ยลี่อดพูดไม่ได้ “ใครอยากส่งก็ส่งไป ฉันไม่มีทางส่งเด็ดขาด”
ที่ผ่านมา มีแต่เธอที่เป็นฝ่ายอัดคนอื่น จะทนให้คนอื่นมาเหยียบย่ำตัวเองได้อย่างไร
เจียงหนิงมีสีหน้าสงบนิ่ง “คุณยายจง พวกเราจะไม่ส่งเสบียงคุ้มกัน”
คุณยายจงเข้าใจแล้ว “จงผิงกับพ่อแม่ของเขาอีกหลายวันกว่าจะกลับไปทำงาน ถึงตอนนั้นเราค่อยเผชิญหน้ากับพวกมันด้วยกัน ร่างแก่ ๆ อย่างฉันจะไม่ไปสร้างความวุ่นวายให้พวกเธอ”
กลับถึงบ้าน เธอก็ปรึกษากับลูกชายและคนอื่น ๆ “ความคิดของฉันเหมือนกับชั้น 18 เสบียงคุ้มกันเด็ดขาดห้ามส่ง พวกเธอคิดว่าอย่างไร”
บ้านมีผู้เฒ่า ก็เหมือนมีสมบัติล้ำค่า
ตระกูลจงมีธรรมเนียมประจำบ้านที่ดี คุณยายจงเป็นเสาหลักของทุกคนมาโดยตลอด พ่อคุณจงจึงไม่มีความเห็นแย้ง “แม่ พวกเราจะฟังแม่”
“อืม พวกเธอเข้าใจก็ดีแล้ว แต่มีแค่พวกเรายังไม่พอ”
คุณยายจงมีแผนในใจ “จำไว้นะ ยิ่งลำบากก็ยิ่งต้องสามัคคีกัน ถ้าพวกมันบุกขึ้นมาจริง ๆ คนที่เดือดร้อนก่อนก็คือพวกเราชั้น 17 ส่วนสองบ้านข้าง ๆ ก็ต้องพูดคุยกันให้เข้าใจด้วย