เรื่องด่วน ลู่หยูเคาะประตูบ้านเพื่อนบ้านที่ดีในโลกาวินาศ
เมื่อรู้ว่าจะไปหามา ฮั่วอี้เซินครุ่นคิดเล็กน้อยก็ตอบตกลง
ตามระเบียบเดิม เจิ้งเว่ยลี่ยังคงเฝ้าฐานที่มั่นพร้อมกับเลี้ยงเด็ก
ถึงแม้จางเฉาจะเสนอทฤษฎีโลกาวินาศ แต่เจิ้งเว่ยลี่ยังมีความกังวลของตัวเอง เธอไม่อยากเชื่อในใจจริง ๆ ลังเลอยู่นานจึงพูดว่า: "พวกคุณออกไปครั้งนี้ หาวัตถุยังชีพกับยาก่อนเป็นหลัก ส่วนของอื่น ๆ... ถ้าพวกคุณต้องการอะไร ก็พิจารณากันเอาเอง"
พูดไม่ชัด แต่คนที่เข้าใจก็เข้าใจ
เจียงหนิงจะไม่เข้าใจได้อย่างไร รีบพูดสอดขึ้นมาทันที "ถ้าหายาและวัตถุยังชีพได้ ก็แบ่งเท่า ๆ กัน ส่วนของที่ต้องการเป็นพิเศษไม่นับรวม แต่ทางที่ดีอย่าใช้ทรัพยากรส่วนกลางมากเกินไป"
พูดกันให้ชัดเจนแบบนี้ ใครก็ไม่มีข้อขัดข้อง
เรือท้องแบนหนึ่งลำ เรือยางสามลำ สามารถขนวัตถุกลับมาได้มากมาย สิ่งเดียวที่กังวลคือมีคนมาก่อน
ระยะทางไปบริษัทจางเฉา 20 กิโลเมตร สี่คนโดยสารเรือท้องแบนฝ่าสายฝนออกเดินทาง
เดาไม่ผิด ยิ่งออกไปชานเมือง กระแสน้ำยิ่งซับซ้อน และยังมีลมพัดอีกด้วย ต่อให้เป็นนักแล่นเรือที่เก่งกาจแค่ไหนก็ไม่สามารถบังคับเรือไม้กับเรือยางได้
ฮั่วอี้เซินมีฝีมือดี ข้ามผ่านพื้นที่น้ำอันซับซ้อนได้อย่างมั่นคง ท่ามกลางสภาพอากาศมืดครึ้ม เขามองเห็นตึกสำนักงานสูงหลายแห่งตั้งตระหง่านอยู่เหนือผิวน้ำ
จางเฉาชี้ทิศทาง ทั้งสี่คนมุ่งหน้าไปยังตึกสำนักงาน มองผ่านกระจกชั้นห้าเห็นห้องทำงานที่แช่อยู่ในน้ำท่วม
"ห้องทำงานยังเป็นระเบียบดี น่าจะยังไม่มีใครปล้น"
หยิบค้อนออกมาทุบกระจกอย่างแรง น้ำท่วมก็ทะลักเข้าไป