ตอนเจียงหนิงกักตุนเสบียง เธอตั้งใจซื้อมีดทำครัวมาหลายเล่ม คิดว่าในยามคับขันอาจใช้ข่มขู่คนได้ ไม่คิดเลยว่าฮั่วอี้เซินจะมีของจริงอยู่ในมือ
โลกาวินาศทำให้ระเบียบสังคมล่มสลาย แต่หน่วยงานหลักของรัฐบาลยังคงทำงานอยู่ เพียงแต่น้ำท่วมกลืนกินทุกสิ่ง ทำให้ประสิทธิภาพในการทำงานช้าเหมือนเต่าคลาน ทว่าของสิ่งนี้ยังคงถูกควบคุมอย่างเข้มงวด
ดังนั้น หากยังไม่ถึงวินาทีสุดท้าย เธอจะไม่ใช้ของจริงต่อหน้าผู้คนมากมาย
การทำให้ทางการแตกตื่นเป็นเรื่องหนึ่ง อีกอย่าง เธอก็หาเหตุผลไปอธิบายกับเจิ้งเว่ยลี่และคนอื่น ๆ ไม่ได้
แต่ใครจะรู้ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร หากสถานการณ์ควบคุมไม่ได้จริง ๆ เธอจะยิงโดยไม่ลังเล
เจิ้งเว่ยลี่มองประตูห้อง 1801 ที่ปิดสนิท ก่อนดึงเจียงหนิงเข้าห้อง แล้วถามอย่างอดสงสัยไม่ได้ว่า “เขามีปืนได้ยังไง?”
“เขาเคยเป็นตำรวจหน่วยจู่โจม คงมีช่องทางของตัวเอง”
“โห นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะไม่ใช่แค่เก่งเรื่องต่อสู้ แต่ยังเป็นมือปืนแม่นยำอีกด้วย”
ตอนนี้ก็ดีแล้ว นอกจากจะยิงไอ้คนบ้าฟันคนตายได้แล้ว พวกเห้อจื้ออานก็คงสงบเสงี่ยมไปได้สักพัก
พูดตามตรง พอเห็นคนบ้าตายด้วยมือของฮั่วอี้เซิน เจิ้งเว่ยลี่กับคนอื่น ๆ ก็โล่งอก
ชายคนนี้เป็นพ่อที่ทั้งยิ่งใหญ่และน่าสงสาร บาดเจ็บขนาดนั้นคงไม่มีทางรอด แต่ถ้าตกไปอยู่ในมือพวกนั้น เกรงว่าคงไม่ได้ตายดี
หลุดพ้นไปได้ก็ดีแล้ว จากไปอย่างรวดเร็วและมีศักดิ์ศรีสักหน่อย
พวกเขามีปืนจริง เจิ้งเว่ยลี่กับคนอื่น ๆ จึงรู้สึกอุ่นใจขึ้นไม่น้อย แต่ก็ยังกังวลว่าจะถูกตรวจสอบ
นึกว่าจะต้องสู้กันอย่างดุเดือดเสียแล้ว ไม่คิดว่าจะมีคนบ้ามาป่วนจนแผนพัง ถือว่าเกิดเรื่องร้ายกลายเป็นดี