คนแน่นขนาดนั้น แถมฝนยังตกหนักจนแสงสว่างไม่ดี เธอจงใจปรับตำแหน่งยืนแล้วแท้ ๆ ไม่นึกว่าเขาจะยังดูออกด้วยสายตาเฉียบคม
เจียงหนิงยิ้ม แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
“ดึงไหล่ไปด้านหลัง ตอนยกปืนให้โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ข้อศอกทั้งสองข้างงอเล็กน้อย...”
ผู้เชี่ยวชาญถ่ายทอดวิชา เจียงหนิงจดจำไว้ขึ้นใจ กลับบ้านแล้วค่อยฝึก
ทั้งคู่เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด ไม่มีใครถามถึงที่มา
...
หลังเสียงปืนดังขึ้น ทั้งตึกพักอาศัยก็จมอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครกล้าคิดเล่นงานชั้น 18 อีกง่าย ๆ
แต่ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป ขืนอุดอู้อยู่แต่ในห้องทุกวันคงได้เป็นบ้า จางเฉากับลู่หยูที่เริ่มมีกล้ามสองหัวพองาม เคาะประตูห้อง 1801 ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ชวนออกไปหาเสบียง
ระดับน้ำสูงขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาเลิกหวังว่าฝนจะหยุดแล้ว
นี่คือโลกาวินาศ ใครจะรู้ว่าต่อจากนี้ต้องเผชิญกับอะไรบ้าง
เสบียงลดลงทุกวัน มีแต่ใช้ไม่มีเติม ทำให้ในใจเริ่มกระสับกระส่าย
ฮั่วอี้เซินตอบตกลง โต้วโต้วก็ร้องจะไปด้วย ส่วนโคล่าเจ้าเล่ห์ก็รีบเข้าแถวทันที “โฮ่ง!”
น้องหมาโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว มีความคิดเป็นของตัวเอง เจียงหนิงห้ามอย่างไรก็ห้ามไม่อยู่ “ดูแลตัวเองให้ดีนะ”
โคล่าวิ่งกลับเข้าห้องไปลากชุดกันแทงกันฟันกับเสื้อกันฝนสำหรับสุนัขออกมา
มาแล้ว มันจะออกศึก เจ้านายรีบสวมชุดเกราะให้มันเร็วเข้า!
เจียงหนิงทั้งขำทั้งจนใจ พลางสวมเสื้อให้มันไปด้วย แหย่ไปด้วย “โธ่ น้องหมาของฉันจะออกไปหาเสบียงอีกแล้วสินะ”
หมาดำทำหน้าหยิ่งปนเขิน เจ้านายรอก่อน เดี๋ยวมันจะหาเนื้อมาให้กิน!
เจียงหนิงยืนบนตึกมองพวกเขาเดินออกจากเขตชุมชนไป จากนั้นหยิบเสื้อขนสัตว์ขนหนูเพอร์ทองออกมา วัดขนาดแล้วตั้งใจจะตัดเสื้อให้น้องหมา