หยางเวย์ฉงปากก็ตะโกนเรียกให้ทุกคนบุกพร้อมกัน แต่ตัวกลับยืนนิ่งราวกับหินผา ไม่ยอมขยับแม้แต่นิดเดียว
ยิ่งทำให้สถานการณ์กระอักกระอ่วนเข้าไปใหญ่
ก่อนหน้านี้ยังคิดจะงัดประตู แต่พอประตูเปิดออกกลับไม่มีใครกล้าบุก
เห้อจื้ออานเสียหน้าอย่างหนัก แอบด่าพวกขี้ขลาดไร้ประโยชน์ในใจ
ถูกบีบให้จนตรอก เขาจึงฝืนใจพูดว่า “เจียงหนิง ต่อให้นายมีปืนอยู่ในมือ แต่ก็มีกระสุนแค่เจ็ดนัด จะขวางคนตั้งมากมายขนาดนี้ได้จริงหรือ”
ใช่แล้ว ทุกคนได้สติกลับมา แล้วเริ่มส่งเสียงเอะอะอีกครั้ง “ใช่ เธอมีกระสุนแค่เจ็ดนัด พวกเราจะกลัวอะไร!”
“ก็จริง ไม่ต้องกลัวหรอก แค่เจ็ดชีวิตเอง” เจียงหนิงมองพวกเขาพลางหัวเราะเยาะ “ใครยอมเสียสละตัวเองเพื่อให้หัวหน้าตึกเห้อสมหวังบ้าง ออกมายืนให้หมดเลย ฉันรับรองว่าจะทำตามที่พวกนายต้องการ
ถึงตอนนั้นเขากินเนื้อดื่มเหล้า ส่วนเมียกับลูกของพวกนายก็ได้แต่รออดตาย”
“เจียงหนิง นายหมายความว่ายังไง”
“ไม่มีอะไร แค่ให้นายเลือกคนเจ็ดคนที่ยอมตายออกมาเท่านั้น”
เจียงหนิงก้าวออกมาจากบันไดสองสามก้าว แล้วยกปากกระบอกปืนเย็นเฉียบจ่อศีรษะเห้อจื้ออาน “ในฐานะหัวหน้าตึก แน่นอนว่าต้องเป็นคนแรกที่เสียสละ เริ่มจากคุณก่อนแล้วกัน”
ปากกระบอกปืนเย็นเฉียบจ่ออยู่บนหน้าผากเห้อจื้ออาน สัมผัสนั้นไม่ใช่พลาสติกราคาถูกอย่างแน่นอน
หัวใจของเห้อจื้ออานแทบหยุดเต้น ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นผุดออกมาไม่หยุด “นะ...นายอย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ”
“คนที่ทำอะไรบ้า ๆ คือหัวหน้าตึกอย่างคุณต่างหาก พาคนมาข่มขู่ชั้น 18 ซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดว่าชั้น 18 เป็นลูกพลับนิ่มที่บีบได้ตามใจหรือไง”