การทะเลาะกันครั้งแรกสร้างความสะเทือนใจให้โต้วโต้วอย่างมาก
เธอโอบคอฮั่วอี้เซินไว้ “พี่ชาย รอโต้วโต้วโตขึ้น โต้วโต้วจะปกป้องพี่ชายด้วย”
“ได้”
“โต้วโต้วจะปกป้องพี่สาวด้วย แล้วก็โคล่าด้วย”
“ได้”
ต่อมาก็เป็นเรื่องขายปลา ฮั่วอี้เซินลงมือสอนเด็กน้อยผู้ยังไม่ประสีประสาให้เห็นเป็นตัวอย่าง
เจียงหนิงฟังแล้วนิ่งเงียบไปนาน ฮั่วอี้เซินสอนเด็กตรงไปตรงมาและห้วนกระด้างจริง ๆ แต่โลกาวินาศทำให้ระเบียบสังคมพังทลายไปหมดแล้ว หากยังสอนตามหลักความดีงามแบบเก่า บางทีอาจกลับกลายเป็นทำร้ายโต้วโต้วเสียด้วยซ้ำ
“อืม ที่พี่ชายเธอสอนก็ไม่ผิดหรอก”
เจียงหนิงสงสัยขึ้นมานิดหน่อย “โต้วโต้ว เคยหิวจนท้องร้อง แล้วก็เคยโดนตีไหม”
โต้วโต้วก้มหน้า มือบีบเสื้อแน่นอย่างประหม่า
“ไม่เป็นไร ถ้าไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด”
“ตอนพี่ชายยังไม่กลับบ้าน โต้วโต้วหิวมากเลยค่ะ พี่ชายบ้านป้าใหญ่ยังแกล้งโต้วโต้ว ป้าใหญ่ก็ด่าโต้วโต้วอีก...”
“เธออยากเจอเรื่องแบบนั้นอีกครั้งไหม”
“ไม่เอา!” โต้วโต้วส่ายหน้าแรง ๆ เสียงสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้ “โต้วโต้วไม่เอา”
“งั้นก็จำความรู้สึกนั้นไว้ให้ดี ต่อไปถ้าใครกล้าทำกับเธอแบบนั้น เธอก็เอาคืนไปเลย ไม่ต้องกลัว พวกนั้นสู้เธอไม่ได้หรอก!”
“แต่ป้าใหญ่บอกว่าคุณตำรวจจะจับโต้วโต้วไป”
“ถ้าเธอไม่ได้เป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน คุณตำรวจก็ไม่จับเธอไปหรอก”
เจียงหนิงปลอบเด็กน้อยน่าสงสาร “วันนี้ทะเลาะกัน คุณตำรวจก็ไม่ได้มาจับเธอใช่ไหมล่ะ”
พอได้ยินว่าคุณตำรวจไม่จับตัวเอง โต้วโต้วก็วางใจลง “โต้วโต้วจะฟังพี่ชายกับพี่สาว ต่อไปจะไม่ยอมให้ใครรังแกอีกแล้ว”