เจียงหนิงขี้เกียจพูดไร้สาระ “ในเมื่ออยู่ใกล้พวกเราแล้วทำให้พวกเราโชคร้าย ก็รบกวนไสหัวไปให้ไกลเดี๋ยวนี้เลย”
“ทำไมพวกเราต้องย้ายด้วย!” ภรรยาของเจิงเหนียนหลุนจ้องเธออย่างเคียดแค้น “พวกคุณทำให้ลูกชายฉันถูกจับตัวไป แถมยังทำร้ายสามีฉันจนบาดเจ็บ เรื่องนี้ยังไม่จบหรอก!”
เจียงหนิงพูดไม่ออก “พวกคุณต้องการอะไรกันแน่?”
เจิงเหนียนหลุนดึงภรรยาไว้ อดทนกับความเจ็บปวดแล้วมองไปยังเจียงหนิงกับคนอื่น ๆ “ทุกท่าน ผมขอโทษจริง ๆ เรื่องนี้เป็นความผิดของผมเอง ไม่ควรลงมือกับพวกคุณเลย
แต่ผมไม่มีทางเลือกจริง ๆ อาเป่าเพิ่งอายุแปดขวบ ถ้าผมไม่ทำตาม อาเป่าต้องถูกพวกนั้นฆ่าตายแน่
ที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ก็เป็นเพราะผมทำตัวเอง แต่ความผิดของผู้ใหญ่ไม่เกี่ยวกับเด็ก ขอร้องล่ะ พวกคุณช่วยพาอาเป่าออกมาได้ไหม?”
เจียงหนิงไม่เข้าใจเลยว่าเขามีหน้าพูดประโยคนี้ได้อย่างไร
ถ้าตอนแรกเขาร่วมมือกับตระกูลจงปกป้องตึกอย่างสุดกำลัง และหลังจากลูกชายถูกจับตัวไปก็เปิดเผยเจตนาที่แท้จริงของอีกฝ่ายให้ชั้น 18 รู้ เจียงหนิงอาจไม่ยอมเสี่ยงชีวิตตัวเองไปช่วยลูกชายเขา แต่เธอรู้จุดจบของคนพวกนั้น และคงหาทางบอกใบ้ให้เขารู้ว่าเด็กที่ถูกจับตัวไปจะกลับมาอย่างปลอดภัย
แต่การแสวงหาประโยชน์และหลีกเลี่ยงภัยเป็นสัญชาตญาณของมนุษย์ พอเจออันตรายเขาก็รีบหลบเป็นคนแรก แต่กลับส่งคนชั้น 18 ไปตายครั้งแล้วครั้งเล่า ตอนนี้ยังจะให้ชั้น 18 เสี่ยงชีวิตไปช่วยลูกชายเขาอีก...
เจียงหนิงพูดอย่างไม่ไว้หน้า “ฝันไปเถอะ”
เธอไม่สนใจเขาอีก เดินตรงไปที่ห้อง 1702 แล้วยกเท้าถีบประตู “ถ้าแน่จริงก็หลบอยู่ข้างในไปตลอดชีวิต อย่าโผล่หัวออกมา”