ฮั่วอี้เซินคงมีปมฝังใจอยู่ไม่น้อย ร่างกายจึงชะงักไปโดยไม่รู้ตัว เพียงชั่วพริบตาเจียงหนิงก็พลิกเขาล้มลงกับพื้น
เธอล็อกขายาวของเขาไว้ใต้ร่าง บิดแขนเขาแน่น
ร่างทั้งสองพันกันยุ่งเหยิง แต่เห็นได้ชัดว่าเจียงหนิงเป็นฝ่ายได้เปรียบ
ฮั่วอี้เซินทั้งขำทั้งจนใจ น้อยครั้งนักที่เขาจะไม่โต้กลับอย่างเด็ดขาด “ไม่เลวเลย ถึงกับใช้หมัดมั่ว ๆ ล้มช่างผู้อาวุโสได้แล้ว”
เจียงหนิงผู้ต่ำช้าลุกขึ้นอย่างกระอักกระอ่วน “ขอโทษที ทำให้คุณตกใจแล้ว”
เมื่อครู่เธอตื่นเต้นไปหน่อย เลยใช้ลูกไม้สกปรกอีกแล้ว รู้สึกละอายจริง ๆ
ทั้งคู่ฝึกต่อไปอีกสองชั่วโมง จนเหงื่อท่วมตัว
ใบหน้าเจียงหนิงแดงก่ำ หอบหายใจ ร่างกายที่ชุ่มเหงื่อทำให้รู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก
โต้วโต้วที่หิวจนท้องกิ่วกอดตุ๊กตาผ้ากลับมา “พี่ชาย พี่สาว หนูหิวแล้ว คืนนี้เรากินอะไรกันคะ?”
ฮั่วอี้เซินหันไปมองเจียงหนิง
เอ่อ หรือจะให้เธอทำอาหารอีกแล้ว? เธออยากกินอาหารในมิติส่วนตัวกับโคล่ามากกว่านะ
ช่วยไม่ได้ ฮั่วอี้เซินให้เธอมามากเหลือเกิน จนปฏิเสธไม่ลง แต่เธอก็ไม่อยากทำอาหารจริง ๆ “เกี๊ยวดีไหม?”
โต้วโต้วไม่อยากให้ฝีมือทำอาหารของพี่ชายมาทรมานลิ้นอีก จึงตบมืออย่างดีใจ “ดีเลย ดีเลย เกี๊ยวที่พี่สาวห่ออร่อยที่สุด!”
เกี๊ยวแบบเดียวกัน แต่ปรุงกินได้สารพัดวิธี
มื้อกลางวันกินแบบต้ม มื้อเย็นกินแบบทอด
เกี๊ยวทอดไส้กุยช่ายอร่อยที่สุด
เจียงหนิงกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนกลับมาสอนฮั่วอี้เซินทอดเกี๊ยว
ต้องยอมรับว่าเกี๊ยวทอดหอมมากจริง ๆ
แป้งด้านนอกเหลืองกรอบหอม ไส้ข้างในอัดแน่น เนื้อนุ่มฉ่ำน้ำ
ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ชั้น 18 แถมข้างนอกฝนตกอยู่ คงได้เกิดเรื่องแน่