หลินเจี้ยนกั๋วคว้ามือหลินเจิ้นอวี่ที่กำหมัดแน่น “เจิ้นอวี่ หยุดก่อนเถอะ ยังไงนางก็เป็นน้องสาวนาย”
……
หลินทิงถูกพ่อบ้านตระกูลหลินพาไปที่สวนหลังบ้านเพื่อตามหาโหยวจื่อน้อย
พ่อบ้านแซ่เฉา เมื่อก่อนนางเคยเรียกเขาว่าลุงเฉา
ลุงเฉาผมขาว สูงโผน ใบหน้ามีแผลเป็นยาวดูน่ากลัว แต่จริง ๆ แล้วใจดีและอ่อนโยน
เดินอยู่ข้างกายหลินทิง ลุงเฉาก็ถอนหายใจพลางพูดว่า
“ทิงทิง หนูอย่าเสียใจไปเลย พ่อกับพี่ชายของหนูช่างโง่งมและไร้ความคิดจริง ๆ ข้ารู้สึกมาตลอดว่าแม่ของหนูถูกใส่ร้าย และตัวหนูเองก็ถูกใส่ร้ายด้วย แต่น่าเสียดายที่ข้าไม่มีหลักฐาน เฮ้อ เสียดายที่ข้าแก่แล้ว ข้าไม่มีปัญญาปกป้องหนูได้ ตอนที่แม่หนูสิ้นใจ นางได้ฝากฝังให้ข้าดูแลหนูดี ๆ ทิงทิง ข้าขอโทษด้วย!”
หลินทิงรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่ง “ขอบคุณนะคะลุงเฉา เรื่องของฉัน ฉันจะจัดการเอง คุณไม่ต้องเป็นห่วงมากหรอก”
หากยังมีเวลาพอ นางเองก็อยากล้างมลทินให้แก่แม่เช่นกัน
แต่นางเองก็กำลังเอาตัวไม่รอด แม้แต่ลูกสาวก็ยังดูแลได้ไม่ดีนัก จึงได้แต่ใส่ใจกับสิ่งที่สำคัญที่สุด ณ เวลานี้