"หลินทิง ถึงลูกจะไม่ยอมรับฉันเป็นพี่ชาย แต่ลูกจะไม่ยอมรับพ่อไม่ได้นะ"
"พ่อเลี้ยงลูกมาตั้งยี่สิบกว่าปี ใส่ใจดูแลราวกับไข่ในหิน"
"ถึงแม่จะนอกใจพ่อไปมีลูกกับชายอื่น แต่พอพ่อรู้ความจริงเรื่องชาติกำเนิดของลูก พ่อก็ยังเก็บลูกไว้ในตระกูลหลิน ทะนุถนอมไม่เปลี่ยน"
"ทำไมลูกถึงไม่ยอมเรียกพ่อสักคำ"
"ไม่แปลกที่เจียงอวี้จะรังเกียจลูกนัก"
"ลูกเอาเรื่องโกหกว่าเป็นมะเร็งมาหลอกลวง ไม่กลัวฟ้าลงโทษ ให้ลูกป่วยกะทันหันตายจริงๆ หรือไง"
หลินเจิ้นอวี่ที่พาหลินทิงเข้ามาในบ้าน ยืนตำหนิเธออยู่ในห้องนั่งเล่น
หลินเจิ้นอวี่รู้สึกผิดหวังราวกับความรักที่เคยให้สูญเปล่า "หลินทิง รีบเรียกพ่อสิ"
หลินเจี้ยนกั๋วที่ยังคงนั่งชงชาอยู่หน้าโต๊ะน้ำชา ถอนหายใจอย่างปลงตก
"เจิ้นอวี่ ช่างเถอะ"
"ทิงทิงลำบากมามากหลายปีข้างนอก มีความเคียดแค้นในใจก็เป็นเรื่องธรรมดา"
"ฉันจะไม่ถือสาเธอหรอก"
หลินเจิ้นอวี่ไม่อยากเห็นน้องสาวตัวเองไร้ความดีถึงเพียงนี้
เขาอยากดึงน้องสาวกลับสู่ทางที่ถูก
เสียงตำหนิเข้มงวดดังขึ้นอีกครั้ง
"หลินทิง ลองคิดดูเองเถอะ ว่าพ่อเคยตามใจลูกขนาดไหน"
"ปู่กับย่าเป็นคนแต้จิ๋วแท้ๆ พวกท่านอยากให้พ่อแต่งงานใหม่ และพ่อก็เป็นลูกชายคนเดียว จึงอยากให้ตระกูลหลินที่ร่ำรวยมีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง"
"แต่พ่อกลัวแม่เลี้ยงจะร้ายกับลูก ก็เลยไม่ยอมแต่งงานใหม่ถึงยี่สิบกว่าปี เป็นทั้งพ่อและแม่คอยดูแลลูก งานบริษัทยาก็ยกให้ตระกูลเจียงจัดการ ทุ่มเวลาให้ลูกทุกวัน ตามใจลูกทุกอย่าง"
"เพื่อเรื่องนี้ ปู่ย่าที่รักหลานชายมากกว่าหลานสาวเคยก่อเรื่องกี่ครั้ง"