หลินทิงจะไม่รักชีวิตตัวเองได้ยังไง?
เธออยากจะมีชีวิตอยู่ให้นานกว่านี้ตั้งหาก
ภาพวาดของโหยวจื่อน้อย เธอก็ทะนุถนอมเหมือนกับชีวิตของตัวเอง
แต่เจียงอวี้กลับฉีกมันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
กลางดึก โหยวจื่อน้อยหลับสนิทแล้ว
หลินทิงลุกขึ้นมา เก็บเศษภาพวาดที่เจียงอวี้ฉีก มาค่อยๆ ปะติดปะต่อทีละชิ้น
ไม่ให้ขาดไปแม้แต่มุมเดียว
แต่ภาพวาดที่ปะต่อกลับมาได้นั้น ยับยู่ยี่ แตกกระจาย
ต่อให้ทำยังไงก็ไม่มีวันกลับคืนสู่สภาพเดิม
นี่คือภาพวาดที่โหยวจื่อน้อยวาดให้เธอด้วยมือของตัวเองแท้ๆ ยังไม่ทันได้ใส่กรอบ ก็ถูกเจียงอวี้ทำลายจนกลายเป็นแบบนี้
มันเหมือนกับลางบอกเหตุถึงชีวิตของโหยวจื่อน้อย ต่อให้เธอผู้เป็นแม่จะพยายามสักแค่ไหน ก็ไม่สามารถมอบชีวิตวัยเด็กและชีวิตที่สมบูรณ์ให้โหยวจื่อน้อยได้
ชะตากรรมลิขิตแล้วหรือว่า หลังจากเธอตายไป เส้นทางชีวิตของโหยวจื่อน้อยจะต้องขาดวิ่น ปะชุนไปตลอด?
คนเป็นแม่ จะยอมให้ลูกของตัวเองต้องเผชิญกับความยากลำบากนับพัน นับหมื่นในวันข้างหน้าได้ยังไง?
"แม่จ๋า กำลังทำอะไรเหรอ?"
เสียงงัวเงียของโหยวจื่อน้อย ทำให้หลินทิงรีบเช็ดน้ำตา
เธออยากจะซ่อนภาพวาดที่ปะต่อไว้แล้ว แต่ก็ซ่อนไม่ทันแล้ว
ร่างน้อยน่ารักในชุดนอนแบบตัวเดียว มีพุงกลมป่อง เดินมาถึงข้างกายเธอแล้ว
ภาพวาดที่ตัวเองวาดให้แม่ ทำไมถึงแตกกระจายเป็นแบบนี้ไปได้?
ร่างน้อยของเด็กที่มีพุงกลมป่อง ดูราวกับจะแตกกระจายตามไปด้วยทันที
"แม่จ๋า ภาพที่หนูวาดให้แม่ ทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปได้?"
หลินทิงไม่รู้จะตอบยังไง "..."
"แม่จ๋า ใครเป็นคนฉีกเหรอ?" ปากน้อยๆ แบนลง กำลังจะร้องไห้ แต่ก็สะกดกลั้นเอาไว้ไม่ให้ร้อง
น้ำตาแห่งความเจ็บปวดน้อยใจ คลออยู่ในเบ้าตาของโหยวจื่อน้อย กระชากหัวใจของหลินทิงอย่างรุนแรง
ตอนที่อุ้มโหยวจื่อน้อยขึ้นมา หลินทิงแทบจะหายใจไม่ออก
"ขอโทษนะ โหยวจื่อ แม่ไม่ดีเอง แม่ตั้งใจว่าจะเอาภาพที่โหยวจื่อวาดออกไปใส่กรอบ แต่ระหว่างทางดันไปเจอหมาดุร้ายตัวหนึ่ง พุ่งเข้ามากัดภาพในมือแม่จนแหลก..."
คำอธิบายที่เต็มไปด้วยช่องโหว่
เธอเองยังไม่รู้เลยว่าแต่งเรื่องนี้ขึ้นมาได้ยังไง