โหยวจื่อน้อยกลัวว่าจะหยิบยาผิด
ดังนั้นเธอจึงตรวจสอบอย่างละเอียดมาก ทั้งดูขวดยาแล้วก็อ่านคำแนะนำการใช้ยา
โชคดีที่หลินทิงเตรียมการไว้พร้อมสรรพแล้ว ทั้งยากินเป้าหมายมะเร็งและยาแก้ปวด เธอเปลี่ยนมาใส่ขวดบรรจุยาแก้หวัด
ไม่อย่างนั้นถ้าปล่อยให้โหยวจื่อน้อยรู้ว่าเธอเป็นมะเร็ง โหยวจื่อน้อยคงพังทลายแน่
โหยวจื่อน้อยตัวเล็กแค่นี้ ไม่ควรต้องแบกรับอะไรมากมายเช่นนี้
หลินทิงรู้ดีว่าโหยวจื่อน้อยต้องรู้ไม่ช้าก็เร็ว แต่ถ้าถ่วงเวลาได้สักวันก็ขอให้ได้สักวัน
เธอได้แต่หวังให้ความสุขของโหยวจื่อน้อยมีมากยิ่งขึ้น
และให้ความทรงจำอันงดงามระหว่างเธอกับโหยวจื่อน้อยมีมากยิ่งขึ้นด้วย
วันนี้คือวันเสาร์
หลังจากซื้อกับข้าวเสร็จ หลินทิงจูงมือโหยวจื่อน้อยไปที่รถสามล้อขายของเร่ข้างทาง แล้วซื้อยิปโซฟีล่าสีม่วงมาช่อหนึ่ง
นั่นคือดอกไม้ที่เธอโปรดปรานที่สุด
กลับมาถึงห้องเช่าแล้ว เธอกับโหยวจื่อน้อยช่วยกันเล็มกิ่งใบไม้พลาง สองแม่ลูกก็พูดคุยกันไปด้วย
"โหยวจื่อ ต่อจากนี้ไม่ว่าชีวิตจะขมขื่นแค่ไหน ก็ต้องรักที่จะใช้ชีวิตนะ"
"ถ้าวันไหนโหยวจื่อเศร้าใจ ก็ให้ทำในสิ่งที่ชอบ ทำในสิ่งที่ใช่ กินในสิ่งที่ชอบเถอะ"
โหยวจื่อน้อยช่วยตัดใบไม้ที่เกินออกอยู่ด้านข้าง
แล้วก็ทำท่าทางเอาจริงเอาจัง จัดดอกไม้ในมือตามแบบคุณแม่
"คุณแม่ มีคุณแม่อยู่เป็นเพื่อนหนู ชีวิตจะเป็นทุกข์ได้ยังไงคะ"
"มันมีแต่ความหวานทั้งนั้นเลยนะ!"
"ขอแค่มีคุณแม่อยู่ด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเศร้าอะไร โหยวจื่อก็ไม่มีทางเศร้าหรอก"
เหมือนอย่างวันก่อนหน้า ที่คุณพ่อของเธอไม่ยอมรับว่าเธอคือลูกสาว
ความเสียใจก็ยังมีอยู่บ้าง
และไม่ใช่แค่เล็กน้อยด้วย
โหยวจื่อน้อยต้องใช้เวลาหลายวัน กว่าที่จะปล่อยวางได้
แต่ที่คุณพ่อไม่ยอมรับเธอไม่เป็นไรหรอก เธอมีแต่คุณแม่ ก็เหมือนมีทั้งโลกแล้ว
โหยวจื่อน้อยนำยิปโซฟีล่าสีม่วงที่เล็มแล้วปักลงในแจกัน แล้วมองไปที่คุณแม่ที่หยุดมือลงด้วยแววตาเปี่ยมสุข
"คุณแม่คะ ทุกวันทุกเวลาที่ได้อยู่กับคุณแม่ โหยวจื่อน้อยมีความสุขมากและสุขใจมากเลย!"