เจียงอวี้หันกลับมา มองหลินทิงอย่างเย็นชา
ต้นฤดูใบไม้ผลิเดือนสาม สายลมเย็นพัดเอื่อย ๆ
ท่ามกลางสายลม หลินทิงปัดเส้นผม
ใบหน้าหมองเศร้านั้น รวบรวมความกล้าขึ้นมา
“เมื่อห้าปีก่อน ตอนอาจารย์จินเสียชีวิต ได้นำสูตรลับที่เป็นหัวใจของงานวิจัยของบริษัทยาหลินเจียงติดตัวไปด้วย”
“ตอนนี้สูตรนั้นอยู่ในมือฉัน”
“เจียงอวี้ ขอเพียงคุณรับปากฉัน รับโหยวจื่อไปเลี้ยงดูในฐานะผู้ปกครองจนกว่าเธอจะอายุสิบแปดปี และสัญญาว่าจะมอบเงินก้อนหนึ่งไว้ในกองทุนทรัสต์ให้เธอนำออกมาใช้เมื่อเป็นผู้ใหญ่ ฉันก็จะมอบสูตรนี้ให้คุณ”
เธอไม่มีทางเดินอื่นอีกแล้ว
คุณโจวกับคุณนายโจวจู่ ๆ ก็ไม่ยอมรับเลี้ยงโหยวจื่อ
โหยวจื่อมีปัญหาเรื่องหู ในระยะเวลาอันสั้นก็หาครอบครัวอุปถัมภ์ที่เหมาะสมไม่ได้
ความหวังเดียว จึงกลับมาตกอยู่ที่เจียงอวี้
ทั้งสองยืนห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว
เจียงอวี้ก้าวเดินกลับไปทีละก้าว
เมื่อเข้ามาใกล้หลินทิง สีหน้าเขาหม่นมัวจนอ่านยาก “คุณเอาอะไรมาคิดว่าผมจะเชื่อคุณ ถ้าคุณมีสูตรนี้ ยาต้านมะเร็งของบริษัทยาโจวคงออกสู่ตลาดไปนานแล้ว”
กลุ่มบริษัทยาหลินเจียง กำลังพัฒนายาที่รักษามะเร็งบางชนิดได้
จากรุ่นก่อนส่งต่อมายังมือของพวกเขารุ่นนี้ ใช้เวลาเกือบยี่สิบปีแล้ว
เมื่อห้าปีก่อน ใกล้จะเห็นผลลัพธ์อยู่แล้ว
แต่สูตรลับกลับถูกขโมย
ทว่าหลังจากถูกขโมย บริษัทยาโจวซึ่งเป็นคู่แข่งตัวฉกาจก็ไม่มีความคืบหน้าเช่นกัน
เจียงอวี้คาดเดาว่า อาจารย์จินคงปกป้องสูตรไว้ก่อนตาย