"ยังมีอีกวิธีหนึ่ง เธอกับผมไปจดทะเบียนแต่งงานกัน ให้ผมกลายเป็นพ่อเลี้ยงของโหยวจื่อ ทะเบียนบ้านของโหยวจื่อก็จะย้ายมาอยู่ในชื่อของผมโดยตรงได้"
"ไม่ได้นะ!"
ได้ยินวิธีที่ซ่งลวี่เฟิงเสนอ หลินทิงก็ปฏิเสธทันที
นึกถึงโจวฉีที่เสียชีวิตเพราะคลอดลูกยาก หลินทิงก็เจ็บปวดใจ
เธอเบือนหน้าหนี ปาดน้ำตาที่ไม่เอาไหน แล้วสุดท้ายก็หันไปมองซ่งลวี่เฟิง พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า
"ลวี่เฟิง ฉันรู้ว่าเธอทำไปเพื่อฉันกับโหยวจื่อ แต่ฉันทำเรื่องที่ทรยศต่อเสี่ยวฉีไม่ได้"
สิ่งที่ตอบสนองหลินทิง คือแววตาของซ่งลวี่เฟิงที่หม่นหมองลง
เขามองออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา มองเมฆหลากสีทั่วฟ้า มองความมีชีวิตชีวาในเดือนเมษายนที่ฤดูใบไม้ผลิเวียนกลับมา มองผู้คนที่หลั่งไหลเข้าออกโรงพยาบาล
แต่เขากลับไม่มีวันได้เห็นโจวฉีภรรยาของเขาอีกแล้ว
ซ่งลวี่เฟิงยิ้มขมขื่น
"เสี่ยวทิง เธอรู้ไหม?"
"ตอนที่เธอไปที่สำนักงานกฎหมายของพวกเราเพื่อจัดการพินัยกรรม รู้ว่าเธอกำลังจะเสียชีวิตเพราะมะเร็ง ฟ้าก็แทบถล่มลงมา"
"ตอนนั้นผมคิดว่า เธอคือความเสียใจที่สุดในชีวิตของผม คือความเจ็บปวดในใจตลอดกาล"
"ผมกับโจวฉีแต่งงานมีลูก ดูเหมือนจะมีความสุขสมบูรณ์ ผมมีความรับผิดชอบต่อเธอ จะดูแลเธอไปชั่วชีวิต แต่แท้จริงเธอไม่ใช่รักแรกในใจผม"
"จนกระทั่งเธอหลับตาลงตลอดกาล ไม่ว่าผมจะเรียกก็ไม่ตื่น ตอนนั้นแหละผมถึงจะเข้าใจ ผู้หญิงที่ดีที่สุดในโลกนี้ก็คือเธอ และก็เป็นผู้หญิงที่ผมรักที่สุดด้วย"
"ชีวิตนี้ ผมจะไม่แต่งงานกับผู้หญิงคนไหนอีก"
เขาต้องเชื่อฟังที่โจวฉีพูด ดูแลลูกทั้งสามให้ดี
"เสี่ยวทิง โหยวจื่อเกิดเรื่องตอนอยู่กับเจียงอวี้ถึงสองครั้ง เกือบเอาชีวิตไม่รอดทั้งสองครั้ง โหยวจื่อจะไปใช้ชีวิตกับเขาอีกไม่ได้เด็ดขาด"
"การที่เธอแต่งงานกับผม คือวิธีที่เร็วที่สุดและได้ผลที่สุด ที่จะทำให้ผมได้สิทธิ์ดูแลและสิทธิ์เลี้ยงดูโหยวจื่อ"
"เราแค่จดทะเบียนกันจริงๆ แต่แต่งงานกันหลอกๆ ไม่ใช่สามีภรรยากัน"
"ถ้าเธอไม่อยากให้เจียงอวี้กับหลินเวยเวยมารบกวนโหยวจื่อ ผมจะพาโหยวจื่อ ลั่วลั่ว แล้วก็น้องสาวของลั่วลั่วไปอยู่ที่อื่นก็ได้"
นี่คือวิธีที่เร็วและได้ผลที่สุดจริงๆ
ทว่าหลินทิงกลับลังเลไม่ยอมตัดสินใจสักที