โรงพยาบาล หน้าห้องคลอด
หลินทิงดึงลั่วลั่วกับโหยวจื่อเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน
ลั่วลั่วในอ้อมกอดเงยหน้าขึ้น ใบหน้าน้อยเต็มไปด้วยน้ำตา
“น้าเสี่ยวทิง แม่หนูจะตายไหมคะ ฮือ ๆ ๆ...”
หลินทิงเองก็เป็นแม่คน เห็นเด็กน้อยร้องไห้แบบนี้ หัวใจแทบแตกสลาย
“ไม่หรอกจ้ะ แม่กับน้องต้องปลอดภัยทั้งคู่อย่างแน่นอน”
โหยวจื่อข้าง ๆ ก็กอดลั่วลั่วแน่น “พี่ลั่วลั่ว ป้าเสี่ยวฉีต้องปลอดภัยออกมาแน่ ๆ อย่าร้องนะคะ”
โจวฉีคือคนที่ดีกับหลินทิงที่สุดในโลก
ทั้งที่โจวฉีรู้ดีว่าซ่งลวี่เฟิงเคยแอบชอบหลินทิงมาก่อน
ตามเหตุผลแล้ว โจวฉีน่าจะเหมือนหลินเวยเวย มองหลินทิงเป็นศัตรูหัวใจ คอยวางแผนทำร้าย ใส่ร้ายสารพัด
แต่โจวฉีไม่ใช่แบบนั้น
โจวฉีเข้าใจซ่งลวี่เฟิง เข้าใจหลินทิง ช่วยเหลือด้วยความจริงใจทุกอย่าง แถมยังรักโหยวจื่อเหมือนลูกแท้ ๆ
ผู้หญิงที่แสนดีและอบอุ่นเช่นนี้ เหตุใดถึงคลอดยากและกำลังจะจากไป?
กอดลั่วลั่วกับโหยวจื่อไว้ หลินทิงภาวนา!
เธอก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน ชาตินี้เธอหมดอายุขัยแล้ว
แต่เธอยอมเอาอายุขัยของชาติหน้า สิบปี ยี่สิบปี สามสิบปี มาแลกให้โจวฉีและลูกปลอดภัย
……
ในห้องคลอด
โจวฉีหมดแรง
ยามพูด เสียงเบาราวกับยุง
ซ่งลวี่เฟิงต้องเอาหน้าไปใกล้ จึงจะพอได้ยินเสียงของเธอ
“ลวี่เฟิง คุณต้องรับโหยวจื่อมาอุปถัมภ์นะ...”
“ที่รัก อย่าพูดเลย” ซ่งลวี่เฟิงจับมือโจวฉีไว้ แววตาเปี่ยมด้วยความห่วงใย แล้วจุมพิตหน้าผากเธออย่างอ่อนโยน “เธอพักก่อนนะ คนดีของฉัน!”
โจวฉีกระพริบตาพร่าเลือน “ลวี่เฟิง ช่วยหลินทิงเลี้ยงโหยวจื่อให้ดี... ให้โหยวจื่อกับลั่วลั่วเป็นพี่น้องที่รักกัน”
“...อย่าพูดเลย พักก่อนนะ คนดี!”
“ให้ฉันพูดให้จบ...”
“...”
“ลวี่เฟิง ถ้าหาก...”
“...”
“ถ้ามีปาฏิหาริย์ หลินทิงรอดชีวิต... ฉันอยากให้คุณแต่งงานกับเธอ”
“ฉันไม่แต่งกับใครทั้งนั้น ฉันจะเอาเธอคนเดียวเป็นภรรยา”
“ฟังฉันพูดให้จบนะ ดูแลหลินทิงให้ดี ดูแล... ดูแลเด็ก ๆ ให้ดี”
แต่งงานกับหลินทิง นั่นคือความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดวัยหนุ่มของซ่งลวี่เฟิง!
โจวฉีไม่อยากให้ซ่งลวี่เฟิงต้องเดียวดายไปตลอดชีวิตที่เหลือ
เธออยากให้ซ่งลวี่เฟิงมีความสุข!
และหลินทิงคือตัวเลือกที่ดีที่สุด
“ที่รัก อย่าพูดเลย เธอจำเป็นต้องพักจริง ๆ”