ภายใต้รัตติกาลอันมืดมิด เจียงอวี้พิงร่างกับเสาไฟฟ้า
ก้นบุหรี่ที่คีบไว้หว่างนิ้ว ถูกเขากำลงในฝ่ามือ แล้วบดขยี้แรง ๆ จนแหลกละเอียด
สิ่งที่ถูกดับไปไม่ใช่เพียงแสงไฟร้อนแรงที่ปลายก้นบุหรี่ แต่คือศรัทธาในหัวใจของเขาด้วย
จริงอยู่ เขาเกลียดหลินทิง
หลายปีมานี้เพราะความเกลียดชัง เขากลับใช้ชีวิตอย่างเจ็บปวดและชาชิน ไม่มีสักวันที่เขามีความสุข
เขายอมรับว่า เบื้องหลังความเกลียดชังนี้ ล้วนคือความรักที่ฝังลึกในกระดูกดำ
ครั้งนั้น หลินทิงมักคล้องแขนรอบคอเขาแน่น บอกว่าจะอยู่กับเขาไปชั่วชีวิต จะมีลูกชายหญิงให้เขาสักคู่ จะต้องลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นเขาเป็นคนแรกทุกเช้า
แต่โจวจื่อเหิง ซ่งลวี่เฟิง...
ผู้ชายคนแล้วคนเล่า ถูกหลินทิงเชิญเข้ามาในชีวิตเธออย่างเปิดเผยเช่นนี้
ทั้ง ๆ ที่เธอเคยพูดว่า เธอรักเขาเพียงคนเดียว
อกของเจียงอวี้เหมือนกำลังจะถูกฉีกออกเป็นเสี่ยง ๆ
เขาโยนก้นบุหรี่ที่ถูกบดยับเยินทิ้งไป โดยไม่รู้สึกเลยว่าฝ่ามือตัวเองถูกไฟลวกเป็นตุ่มน้ำแล้ว
ยามก้นบุหรี่ร่วงหล่นสู่พื้น เขาส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ
ไม่รู้ว่ากำลังหัวเราะเยาะโจวฉีที่ตายเพราะคลอดบุตร หรือหัวเราะเยาะตัวเองกันแน่
เขายืนอยู่หลังเสาไฟฟ้าตลอด มองซ่งลวี่เฟิงเดินไปส่งแม่ลูกหลินทิงขึ้นตึก
นานทีเดียว ซ่งลวี่เฟิงก็ยังไม่ลงมา
ซ่งลวี่เฟิงทำอะไรอยู่ข้างบน?
ไม่สิ ถ้าจะให้เจาะจง ก็คือหลินทิงกับซ่งลวี่เฟิงทำอะไรกันอยู่ข้างบน?
เจียงอวี้แทบคลั่ง
มือที่ถูกก้นบุหรี่ลวกเป็นตุ่มน้ำนั้น กำแน่นเป็นหมัด แล้วทุบลงบนเสาไฟฟ้าอย่างแรง
ครู่ใหญ่ ซ่งลวี่เฟิงถึงได้ลงมา
เจียงอวี้ยังคงยืนอยู่หลังเสาไฟฟ้า
เขาอยากพุ่งออกไปกระทืบซ่งลวี่เฟิงให้ยับเยิน
แต่ก็ไม่ได้ทำ
หลังจากมองซ่งลวี่เฟิงจากไป เขาแหงนมองจันทร์กระจ่างกลางศีรษะ แล้วยืนอยู่ใต้ตึกของหลินทิงตลอด
กระทั่งจันทร์บนฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นแสงอาทิตย์เจิดจ้าในยามเช้า
เจียงอวี้เหลือนาฬิกาบนข้อมือ
หกโมงครึ่ง
เขาเปิดรายชื่อในโทรศัพท์หาเจียงซูเฉิน
'ซูเฉิน มาหน้าตึกแถวซอยหมู่บ้านในเมืองหน่อย'
'หมู่บ้านในเมืองอะไรกัน เผิงเฉิงมีหมู่บ้านในเมืองอยู่ทุกที่ นายไม่ได้อยู่หน้าตึกบ้านหลินทิงใช่ไหม?'
เจียงซูเฉินมีนิสัยอย่างหนึ่ง