"หลายปีมานี้ หลินทิงลำบากมาก"
"ตอนที่หลินเจี้ยนกั๋วสงสัยว่าหลินทิงไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ฉันควรจะช่วยเธอคิดหาทางออก"
แต่ตอนนั้น เขาไม่ได้ทำอะไรให้หลินทิงเลย
ไม่นานหลังจากนั้น ยังใส่ร้ายว่าหลินทิงกับโจวจื่อเหิงนอนด้วยกัน และขโมยความลับการวิจัยของบริษัทยาหลินเจียง
ร่วมมือกับหลินเจิ้นอวี่และหลินเจี้ยนกั๋วสองพ่อลูก ส่งเธอเข้าคุก
"ซูเฉิน ฉันนึกภาพไม่ออกเลยว่า ตอนที่หลินทิงคลอดโหยวจื่อในคุกนั้น มันยากลำบากแค่ไหน"
"ยิ่งนึกภาพไม่ออกว่า ตอนที่เธอรู้ตัวว่าเหลือเวลาอีกไม่นาน สิ้นหนทางมาหาฉัน แล้วถูกฉันปฏิเสธ ถูกฉันเหยียดหยาม เธอจะสิ้นหวังและเจ็บปวดแค่ไหน"
หากเพียงเขามอบความเชื่อใจให้หลินทิงแค่สักครึ่งหนึ่ง
ชีวิตของหลินทิงกับโหยวจื่อก็คงไม่ต้องเผชิญชะตากรรมมากมายเช่นนี้
"ซูเฉิน ฉันต้องทำให้หลินทิงกลับมาเป็นคุณหนูตระกูลหลินที่ร่าเริงสดใสคนเดิมให้ได้"
เขาพูดอย่างเด็ดเดี่ยว
เจียงซูเฉินได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่เป็นการตอบ
แล้วมองดูเศษกระเบื้องบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปหมด
ตบไหล่เจียงอวี้เบา ๆ แล้วพูดว่า
"เจียงอวี้ ตุ๊กตากระเบื้องสองตัวที่แตกไปแล้วน่ะ ต่อกลับคืนไม่ได้อีกแล้ว"
"ดูสิ มันแตกละเอียดเลย"
"ใจของหลินทิง ก็ไม่ได้แตกสลายไปแล้วหรอกหรือ"
ตุ๊กตากระเบื้องบนโต๊ะ ล้วนแตกกระจาย
เจียงอวี้ใช้คีมหนีบเศษชิ้นหนึ่งขึ้นมา ต่อเข้ากับรอยร้าวตรงรอยต่อ
น้ำโลหะที่ถูกหลอมจนร้อนทองแดง ถูกเขาเทลงตรงรอยร้าว
เพื่อใช้เชื่อมต่อ
เขาก้มหน้าก้มตาอยู่หน้าโต๊ะ
ด้วยความมุ่งมั่นว่าต้องซ่อมให้กลับคืนเหมือนเดิม ลงมือทำอย่างจริงจัง
"ต้องซ่อมได้แน่"
เสียงนี้ฟังดูหนักแน่น แต่กลับแฝงไว้ด้วยความรันทดบางอย่าง
คงเพราะแม้แต่เจียงอวี้เองก็รู้ ว่าเขากับหลินทิงคงยากนักที่จะกลับมาเหมือนเดิม