นั่นคือหลินเจิ้นอวี่ที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายวัน
หลินเจิ้นอวี่หยุดอยู่ตรงหน้าแม่ลูก มองโหยวจื่อด้วยแววตาสงสาร
ร่างน้อย ๆ ที่เดินกะเผลก แขนขาเล็ก ๆ มีบาดแผลเต็มไปหมด แต่โชคดีที่เป็นแค่แผลถลอกภายนอก
ถึงอย่างนั้นหลินเจิ้นอวี่ก็ยังสงสารจับใจ
เด็กตัวแค่นี้ ผ่านสามวันสามคืนข้างนอกมาได้ยังไงกัน?
หลินเจิ้นอวี่ย่อตัวลงเล็กน้อย มองโหยวจื่อด้วยสายตาอ่อนโยนอย่างยิ่ง "โหยวจื่อ คุณน้าได้ยินว่าหนูหลงทาง เลยตั้งใจมาดูหนู กลับมาได้ก็ดีแล้ว แผลพวกนี้เจ็บไหม?"
หลินเจิ้นอวี่มองแล้วก็รู้สึกเจ็บแทน
โหยวจื่อเพิ่งจะครบห้าขวบเองนะ
นั่นก็หลานสาวแท้ ๆ ของเขา จะไม่สงสารก็โกหก
หลินทิงขำออกมาทั้งที่เต็มไปด้วยความโกรธ
โหยวจื่อหลงทางไปสามวันสามคืน หลินเจิ้นอวี่ไม่เคยโผล่มาเลย
ตอนนี้พอโหยวจื่อหากลับมาแล้ว เขากลับมาที่นี่เพื่อแสดงความห่วงใยจอมปลอมเนี่ยนะ?
สีหน้าของหลินทิงเย็นชาลง "พูดมาตรง ๆ เลยว่ามาที่นี่ทำไม อย่ามาแสร้งทำ โหยวจื่อก็ไม่มีคุณน้าแบบนาย"
ความเย็นชานี้ ทำให้รอยยิ้มบนหน้าหลินเจิ้นอวี่กระอักกระอ่วนอย่างมาก
เขาขมวดคิ้ว พูดว่า
"เสี่ยวทิง ฉันจะเป็นคุณน้าของโหยวจื่อไม่ได้ยังไง?"
"สายเลือด สายเลือด คุณน้าที่มีสายเลือดเกี่ยวข้องกันแท้ ๆ"
"คุณน้าแท้ ๆ มาเยี่ยมหลานสาวแท้ ๆ จะไม่ได้เลยรึไง?"
หลินทิงไม่อยากเสวนากับหลินเจิ้นอวี่อีก
เธออุ้มโหยวจื่อขึ้นอย่างทุลักทุเล "ต่อไปลูกที่หลินเวยเวยคลอด ควรจะเรียกนายว่าคุณน้า โหยวจื่อบ้านฉันไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับคุณหลิน"
ถึงแม้จะอุ้มโหยวจื่ออย่างทุลักทุเล แต่เธอก็ยังก้าวยาว ๆ จากไป
หลินเจิ้นอวี่ตามเธอไปติด ๆ ยื่นมือมาหาเธอ "ให้ฉันช่วยอุ้มโหยวจื่อไหม"
"ไม่ต้อง หลีกไป" หลินทิงตวาด
เสียงตวาดนี้ไม่เพียงไม่ทำให้หลินเจิ้นอวี่ถอยไป เขากลับให้คนขับรถยกของบำรุงและผลไม้มากมายตามมามา
แต่รังนกกับปลิงทะเลพวกนั้น หลินทิงไม่แม้แต่จะมอง
"เสี่ยวทิง นี่ของบำรุงที่ฉันซื้อให้โหยวจื่อ"
"เธอกับโหยวจื่อผอมเกินไปแล้ว พวกเธอควรบำรุงร่างกายกันดี ๆ ทั้งคู่"
หลินทิงที่เดินไปข้างหน้า ยังคงมีน้ำเสียงเย็นชา "ไม่ต้องการ"
หลินเจิ้นอวี่ที่ตามหลังมาถือของบำรุงพุ่งไปตรงหน้าหลินทิง ขวางเธอไว้