เป็นโหยวจื่อ!
สามวันที่โหยวจื่อหายไป หลินทิงเหมือนสูญเสียชีวิตไปกว่าครึ่ง
จนกระทั่งวิ่งเข้าไปกอดโหยวจื่อแน่นในชั่วขณะนั้น เธอถึงรู้สึกว่าตัวเองกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
ร่างเล็ก ๆ ในอ้อมกอดของเธอร้องไห้ด้วยความน้อยใจ
"แม่ หนูคิดว่าจะไม่ได้เจอแม่อีกแล้ว อึกอึก..."
น้ำตาเปียกชุ่มเสื้อผ้าที่ทั้งสกปรกและเหม็นของโหยวจื่อ และก็เปียกชุ่มเสื้อผ้าที่ทั้งสกปรกและเหม็นของหลินทิงด้วย
ร่างเล็ก ๆ ถูกหลินทิงกอดไว้ในอ้อมอกแน่น
เธอกลัวว่านี่เป็นเพียงความฝัน ยิ่งกลัวว่าจะสูญเสียโหยวจื่อไปอีกครั้ง จึงไม่กล้าปล่อยมือแม้แต่วินาทีเดียว
"โหยวจื่อ ขอโทษนะ! เป็นแม่เองที่ไม่ดี แม่ดูแลหนูไม่ดีพอ"
...
ค่ำคืนดึกดื่น
หลินทิงทำบะหมี่ใส่ไข่ดาวชามโตให้โหยวจื่อ
โหยวจื่อที่อยู่ข้าง ๆ หิวจนทนไม่ไหว
ได้กลิ่นหอมฉุย โหยวจื่อกลืนน้ำลายไม่หยุด
มองดูชามบะหมี่ที่แม่ยกมาวางบนโต๊ะ ดวงตากลมโตเป็นประกายทอง
ไม่ทันรอให้บะหมี่เย็น โหยวจื่อรีบหยิบตะเกียบขึ้นมาซู้ดเข้าปากคำใหญ่ ซี้ด... บะหมี่ร้อนลวกจนโหยวจื่อต้องเป่าลมหายใจติดต่อกันหลายครั้ง
หลินทิงร้องไห้ด้วยความสงสาร "ช้า ๆ หน่อย แม่จะแบ่งออกมาให้ ไว้ให้เย็นก่อน"
โหยวจื่อกินบะหมี่ที่ถูกแบ่งออกมาอย่างเอร็ดอร่อย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ
"ว้าว! บะหมี่ที่แม่ทำนี่อร่อยที่สุดในโลกเลย"
"โหยวจื่อ สามวันนี้หนูไม่ได้กินอะไรเลยเหรอ?"
มองดูใบหน้าเล็ก ๆ ที่มอมแมมของโหยวจื่อ หลินทิงใจสลาย
เธอไม่กล้าคิดว่าโหยวจื่อผ่านสามวันนี้มาได้อย่างไร
"ไม่นะหนูได้กินของกินมาแล้ว" โหยวจื่อพูดทั้งที่ในปากยังมีเส้นบะหมี่ แล้วหยุดชะงัก
หลินทิงถาม "แล้วหนูกินอะไร?"
โหยวจื่อคีบบะหมี่ขึ้นมาอีก ซู้ดเข้าปาก "ขนมปังที่เก็บมาจากถังขยะก็อร่อยดีนะ แล้วก็ผลไม้เน่า ๆ บางอันก็หวานด้วย"
ผลไม้เน่า?
หลินทิงพลันหายใจไม่ออก
ตอนที่เธอคลอดโหยวจื่อออกมา เธอเคยสาบานว่าเธอจะมอบความรักมากมายให้โหยวจื่อ จะให้โหยวจื่อมีสุขภาพดีและมีความสุข จะปกป้องโหยวจื่อให้ปลอดภัยไร้คลื่นลม