เรื่องที่โหยวจื่อแพ้ถั่วลิสง เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง
หลินทิงยังคงรู้สึกหวาดกลัวไม่หาย
ด้วยความโกรธ เธอกำกรรไกรตัดแต่งกิ่งดอกไม้ในมือแน่น
ถ้าหลินเวยเวยและเจียงอวี้กล้าทำร้ายโหยวจื่อของเธออีก เธอจะสู้ตายกับพวกเขาแน่
เมื่อเห็นแววตาที่ทั้งเกลียดชังและเจ็บปวดของหลินทิง โจวฉีก็หยิบกรรไกรออกจากมือเธอ แล้วกุมมือที่เย็นเยียบของเธอไว้
"เสี่ยวทิง ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงไม่อยากให้โหยวจื่อได้พบกับเจียงอวี้"
"ผู้ชายแบบนี้ดูแลโหยวจื่อให้ดีไม่ได้จริง ๆ"
"เธอวางใจเถอะ ฉันจะช่วยหาแม่บุญธรรมพ่อบุญธรรมที่ดีให้โหยวจื่อแน่"
"ถ้าหาไม่ได้ ฉันจะช่วยเธอเลี้ยงดูโหยวจื่อจนโตเอง"
ชั่วขณะหนึ่ง หลินทิงไม่รู้จะพูดขอบคุณโจวฉีอย่างไร "…"
น้ำตาเอ่อคลอเบ้า "เสี่ยวฉี ฉันไม่รู้จะขอบใจเธออย่างไรดี"
"ถ้าเธออยากขอบใจฉัน ก็รักษาตัวเองให้ดี ๆ มีชีวิตอยู่ให้นานขึ้น เผื่อจะได้อยู่กับโหยวจื่อน้อยนานขึ้นอีกสักหน่อย"
โจวฉีเองก็เป็นผู้หญิงเช่นกัน
เธอไม่ได้รู้สึกอิจฉาริษยาเลยที่หลินทิงคือรักแรกของสามี
ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกว่าโชคชะตาช่างเล่นตลก ทำให้หลินทิงต้องเจอเรื่องราวร้าย ๆ มากมาย
ขณะที่โจวฉีช่วยเช็ดน้ำตาให้หลินทิง ตัวเองก็มีน้ำตาคลอเบ้าไปด้วย "เสี่ยวทิง ชีวิตที่เหลืออยู่ เธอต้องใช้ให้ดีที่สุดนะ"
หลินทิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น
ผู้หญิงสองคนกำลังพูดคุยเรื่องส่วนตัวกันอยู่นั้น ซ่งลวี่เฟิงก็มองดูพวกเธอด้วยความรู้สึกซับซ้อนในใจ
เขาโทษตัวเองอย่างมากที่เคยเชื่อใจเจียงอวี้ผิด ๆ ทำให้หลินทิงต้องทนทุกข์มากมายตามเจียงอวี้มา
ในเวลาเดียวกัน ซ่งลวี่เฟิงก็รู้สึกโล่งใจเป็นที่สุด ที่ได้แต่งงานกับภรรยาผู้เข้าใจคนอื่นอย่างโจวฉี
ขณะนั้นเอง ซ่งลวี่เฟิงก็ได้รับสายจากผู้ช่วย "ทนายซ่ง คุณรีบมาศาลหน่อยเถอะครับ ถ้าไม่มีคุณคดีนี้ไม่จบแน่"
ในเมื่อหลินทิงไม่อยากฟ้องร้องกับเจียงอวี้ ซ่งลวี่เฟิงก็ไม่จำเป็นต้องอยู่คุยเรื่องคดีกับเธอต่อไป
เขาลุกขึ้น "เสี่ยวฉี คุณอยู่เป็นเพื่อนหลินทิงก่อนนะ ผมต้องไปศาลสักเที่ยว"
หลังจากซ่งลวี่เฟิงไปแล้ว ผู้หญิงสองคนก็อยู่จัดดอกไม้ด้วยกันต่อ