หลังจากหลินเจิ้นอวี่กลับมา เขานั่งลงบนโซฟาแล้วเปิดดูเบอร์โทรศัพท์ของเจิ้งฮุย
เจิ้งฮุยต้องการให้เขาส่งหลินทิงไปที่เตียงของเจิ้งฮุยมาตลอด
หลินทิงเป็นน้องสาวของเขา
เขาไม่อยากทำอะไรที่ทำร้ายหลินทิง
แต่ดูจากจังหวะที่เจียงอวี้กับหลินทิงเจอกันบ่อยครั้ง พวกเขามีโอกาสกลับมาคืนดีกันสูงมาก
ถึงตอนนั้นหลินเวยเวยจะกลายเป็นคนเดียวที่ได้รับบาดเจ็บ
เรื่องแบบนี้ หลินเจิ้นอวี่ไม่มีทางยอมให้เกิดขึ้น
แต่เขาก็ยังนึกถึงความผูกพันฉันพี่น้องในวัยเด็กที่มีต่อหลินทิง สุดท้ายแล้วโทรศัพท์สายนี้จึงไม่ได้ถูกโทรออกไป
ตอนที่หลินเจี้ยนกั๋วลงมาชั้นล่าง เห็นลูกชายที่ดูจนแต้ม เขาก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปถามว่า "เจิ้นอวี่ กลุ้มใจเรื่องอะไรอยู่เหรอ"
"พ่อครับ" หลินเจิ้นอวี่เงยหน้าขึ้น หน้าผากยิ่งขมวดแน่น "ที่เจียงอวี้ยอมแต่งงานกับเวยเวย ก็แค่เพราะหนี้บุญคุณ เขาไม่เคยลืมหลินทิงเลย"
เรื่องนี้ หลินเจี้ยนกั๋วรู้ดีอยู่แก่ใจ
หลินเจิ้นอวี่ลุกขึ้นยืนแล้วมองไปที่ห้องนั่งเล่น
ในตอนที่ไม่มีใครอยู่ใกล้ หลินเจิ้นอวี่กลับลดเสียงเบาลงมาก และระมัดระวังมากขึ้นด้วย
"พ่อครับ มีเพียงแค่ต้องทำให้หลินทิงกับเจิ้งฮุยเป็นของกันและกันแล้ว ถึงจะ..."
"เราทำแบบนั้นไม่ได้" หลินเจี้ยนกั๋วพูดตัดบทเด็ดขาด
เขานึกถึงเรื่องราวในวัยเด็กของหลินทิงมากมาย
ยังไงเสียเธอก็คือเด็กที่เขาเลี้ยงดูมาทั้งเป็นพ่อและแม่
หลินเจี้ยนกั๋วถอนหายใจ "ฉันจะหาเวลาไปคุยกับเจียงอวี้สักหน่อย เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของหลินทิงเพียงคนเดียว ถ้าเจียงอวี้มั่นคงมากพอ ไม่ว่าหลินทิงจะทำอะไร เขาก็ไม่มีทางหวั่นไหว"
ประโยคเดียว ปลุกให้หลินเจิ้นอวี่ได้สติ
จริงอยู่ หลินทิงไม่ควรกลับมาเผิงเฉิงเพื่อไปยุ่งกับเจียงอวี้
แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของเธอคนเดียว
ถ้าเจียงอวี้รู้จักขอบเขตพอ เขาก็คงไม่ตัดไม่ขาดและยังพัวพันกับหลินทิง
พูดกันตามตรง เจียงอวี้ก็มีความผิดเช่นกัน
สองพ่อลูกกำลังคุยกันอยู่ที่ชั้นล่าง ซูซิ่วเจินยืนอยู่ตรงราวบันไดชั้นสอง ได้ยินเรื่องทั้งหมดนี้
ฟังอยู่ครู่หนึ่ง ซูซิ่วเจินก็ไปที่ห้องของหลินเวยเวย
"เวยเวย สองพ่อลูกนั่นยังมีความรู้สึกลึกซึ้งกับหลินทิงอยู่ ขนาดนี้แล้วพวกเขาก็ยังไม่ยอมลงมือกับหลินทิง"