"หลินทิง การขึ้นเตียงกับผู้ชายอื่นมันก็ดีงั้นสิ?"
"นอนกับคนนี้แล้วก็ไปนอนกับคนนั้น เธอมันขาดผู้ชายไม่ได้เลยรึไง?"
ชายที่พูดคือเจียงอวี้
เขาดันตัวหลินทิงให้ติดกับกำแพงหลังต้นไม้ มองเธอด้วยสายตาดุดัน
เห็นเธอแต่งตัวสวยและแต่งหน้าประณีตขนาดนี้ หัวใจของเจียงอวี้ก็ยิ่งอึดอัด
เมื่อเขากดแขนลง ร่างสูงโปร่งแข็งแรงของชายหนุ่มแทบจะแนบชิดกับตัวหลินทิง
ในสภาพที่หนีไม่ได้ หลินทิงก็ได้ยินเสียงด่าทอไร้สาระของเจียงอวี้อีกครั้ง
"หลินทิง เธอมันหิวกระหายถึงขั้นไหน? ถึงกับยอมขึ้นเตียงของเจิ้งฮุยด้วย?"
"ตอนอยู่กับเขา เธอไม่รู้สึกรังเกียจบ้างเลยรึไง?"
เจียงอวี้รู้สึกรังเกียจ
เจิ้งฮุยบอกว่าหลินทิงกับเขานอนด้วยกันแล้ว หล่อนไปมองผู้ชายอย่างเจิ้งฮุยได้ยังไง?
แผงอกหนาของชายหนุ่มทำให้หลินทิงรู้สึกต่อต้านอย่างรุนแรง
เธอออกแรงผลักเขาออกไปสุดแรง
แต่ไม่ว่าเธอจะผลักยังไงก็ไม่มีประโยชน์
"เจียงอวี้ ถอยออกไป"
"อะไรกัน แม้แต่คนอย่างเจิ้งฮุยเธอยังไม่รังเกียจ แต่มารังเกียจฉันงั้นสิ?"
เจียงอวี้ที่กักขังหลินทิงไว้เบื้องหน้าอย่างง่ายดาย แค่นหัวเราะเสียงเย็น
ไม่ว่าหลินทิงจะออกแรงผลักเขายังไง เขาก็ยืนนิ่งไม่ขยับราวกับภูเขา
"หลินทิง เธอรังเกียจฉันขนาดนั้นเลย?"
"เราไม่เคยนอนด้วยกันรึไง?"
เมื่อก่อนตอนพวกเขานอนด้วยกัน เธอชอบให้เขาจูบใบหูของเธอมากที่สุด
เธอจะหนีบเอวของเขาแน่น แล้วจับบ่าของเขาไว้ไม่ยอมปล่อย
แต่ในวินาทีนี้ สมองของเจียงอวี้เต็มไปด้วยภาพหลินทิงกับเจิ้งฮุยบนเตียง
ยิ่งพยายามตั้งสติให้เย็นลง เจียงอวี้ก็ยิ่งโกรธเคืองพลุ่งพล่าน
เหตุผลถูกความเกลียดชังยึดครองไปหมดแล้ว
หลินทิงยิ่งขัดขืน เขาก็ยิ่งออกแรงกดลงไป
วินาทีต่อมา หลินทิงก็ตบเขาฉาดหนึ่ง
เพี๊ยะ!
เจียงอวี้ที่เสียสติไปถูกตบเข้าให้ จึงค่อยได้สติขึ้นมาบ้าง
แรงที่ข้อมือของเขาลดลงเล็กน้อย
หลินทิงจึงได้โอกาสผลักเขาออก
ในเมื่อเธอพูดอะไรไปเขาก็ไม่เชื่อ ก็ไม่ต้องอธิบายอะไรแล้ว
ยังไงเธอก็บอกไปแล้วว่าเธอไม่ได้นอนกับโจวจื่อเหิง แต่เจียงอวี้ก็ไม่เคยเชื่อ
"ใช่ ฉันชอบนอนกับผู้ชายอื่น โจวจื่อเหิงก็ดี เจิ้งฮุยก็ดี พวกเขาดีกว่าเธอหลายร้อยหลายพันเท่า"