ไม่ไกลจากบ้านของเจียงเฉิน มีโรงน้ำชาแห่งหนึ่ง
ชั้นสองของโรงน้ำชามองเห็นประตูบ้านเจียงเฉินได้พอดี
ภายในห้องส่วนตัว
เจียงเฟิงกำลังนั่งดื่มชากับคุณชายหนุ่มผู้หนึ่ง
“คุณชายหลิน ชาไม้ไผ่เขียวนี้เป็นของขึ้นชื่อประจำเมืองเทียนอู่ของเรา แม้จะไม่ล้ำค่าเท่าใดนัก แต่ก็มีรสชาติเป็นเอกลักษณ์”
“ไม่เลวเลย คิดไม่ถึงว่าถิ่นกันดารอย่างเมืองเทียนอู่ของพวกเจ้า จะมีชาดีเช่นนี้ด้วย”
แม้หลินหานจะแสดงท่าทีโอหังเย่อหยิ่ง เจียงเฟิงก็ไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย กลับวางตัวนอบน้อมยิ่งกว่าเดิม
“ขอเพียงท่านชอบก็พอ ก่อนออกเดินทางข้าจะเตรียมไว้ให้ท่านนำกลับไปด้วย”
“เรื่องชานั้นเอาไว้ก่อน แล้วหญิงสาวที่เพิ่งแต่งงานคนนั้นล่ะ พ่อลูกเจ้าจัดการไปถึงไหนแล้ว”
เจียงเฟิงหรี่ตา พลางเลื่อนม่านหน้าต่างออก
“คุณชายหลิน เชิญดู...”
หลินหานลุกขึ้นยืน มองความวุ่นวายที่อยู่ไม่ไกลจากด้านล่าง
เงาร่างงดงามเย้ายวนสายหนึ่งปรากฏขึ้นในสายตาของเขา
แม้จะมองเห็นเพียงแวบเดียวจากระยะไกล
แต่ส่วนโค้งเว้าที่ผันผวนราวขุนเขาและสายน้ำกลับตราตรึงอยู่ในใจเขาอย่างลึกซึ้ง
หลินหานอ้าปากค้าง ยืนนิ่งงันไปทั้งตัว ดวงตาจับจ้องร่างอรชรนั้นเขม็ง เรือนร่างอ้อนแอ้นเย้ายวนจนยากจะบรรยาย ใต้กระโปรงยาวเผยให้เห็นขางามกลมกลึงเรียวยาวราง ๆ
นางเปล่งประกายเสน่ห์อันไร้ผู้ใดเทียบ แม้รูปโฉมจะไม่ถึงขั้นงามล่มเมือง แต่ความอ่อนหวานเย้ายวนกลับเหนือกว่าสตรีงามทั่วไปมากนัก
ยิ่งมีดวงตารูปเมล็ดซิ่งคู่นั้นที่ชวนให้หลงใหลจับจิต แผ่กลิ่นอายเย้ายวนอย่างไร้ผู้ใดเทียบ ต่อให้เขาเคยพบพานสตรีมานับไม่ถ้วน นางก็ยังติดหนึ่งในสามสตรีที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยพบ!
“ผู้หญิงคนนั้น!” หลินหานมีสีหน้าตื่นเต้นยินดี น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย
“ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมจริง ๆ!”
เมื่อเห็นสีหน้าตื่นเต้นดีใจของหลินหาน เจียงเฟิงก็รู้ว่าตนบรรลุเป้าหมายแล้ว