เป็นไปตามคาด หลังจากวิ่งไปได้ห้าหกนาที จู่ ๆ ต้วนอี้ก็เห็นต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งเบื้องหน้า ใต้ต้นนั้นมีแรดเงินยักษ์นอนพักอยู่บนพื้น ข้างแรดเอนกายเด็กหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งดูอ่อนแรงอย่างยิ่ง
"หานลี่เซวียน!"
"ในที่สุดก็เจอนาย!"
ต้วนอี้และซูเหลียนเสวี่ยเมื่อเห็นหานลี่เซวียนก็เผยรอยยิ้มในบัดดล พุ่งเข้าไปหาเขาดั่งสายลม
ส่วนหานลี่เซวียนในตอนนั้นอ่อนเพลียเกินไป ตั้งใจจะพักให้เต็มที่ แต่เมื่อได้ยินเสียงใครบางคนเรียกชื่อของตน ก็ลืมตาขึ้นมาทันที
แรดเหล็กยักษ์ที่อยู่ข้างกาย เมื่อสัมผัสถึงความเคลื่อนไหว แม้จะอ่อนล้าแต่ก็ลุกขึ้นทันที ร่างกายเปล่งแสงสีเงินขาว ระแวดระวังตรวจดูรอบด้าน เตรียมพร้อมจะสู้ทุกเมื่อ
"พวกเจ้านี่เอง!"
หานลี่เซวียนพบว่าคนที่มาคือต้วนอี้และซูเหลียนเสวี่ย ก็เผยยิ้มออกมาในทันที เพียงแต่เพราะร่างอ่อนแอ จึงลุกขึ้นได้เชื่องช้ายิ่ง
แรดเหล็กยักษ์เมื่อรู้ว่าผู้มาไม่ใช่ศัตรู ก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนทิ้งตัวลงนอนบนพื้นต่อไป
ต้วนอี้และซูเหลียนเสวี่ยเห็นดังนั้น ก็เข้าไปพยุงหานลี่เซวียนขึ้นมาทันที พร้อมทั้งตรวจดูอาการบาดเจ็บบนร่างของเขาในขณะนี้
"ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้"
ต้วนอี้มองเห็นอย่างชัดเจนว่าบนตัวหานลี่เซวียนมีสามจุดที่คล้ายถูกสายฟ้าฟาด เป็นรอยไหม้ดำเกรียม โชคดีที่รีบทายาและพันผ้าพันแผลไว้ จึงไม่ทำให้บาดแผลทรุดหนัก
"เห็นได้ชัดว่าเป็นแผลจากการถูกโจมตีด้วยสกิลคุณสมบัติสายฟ้า ต้องเป็นฝีมือเจ้าถังอวี้แน่นอน!" ซูเหลียนเสวี่ยเมื่อเห็นบาดแผลบนตัวหานลี่เซวียน ก็โกรธแค้นยิ่งนัก