เมื่อเห็นสีหน้าของต้วนอี้ในตอนนี้ ซูเหลียนเสวี่ยก็รีบถามว่า "เธอคิดจะจัดการกับเขาอย่างไร"
"ฮ่า ๆ ในเมื่อออกไปแล้วก็หาเรื่องเขาไม่ได้ งั้นเราก็จับเขาจัดการในแดนลับนี้เสียเลย"
"เขาใช้ประโยชน์จากแดนลับได้ พวกเราก็เช่นกัน" ต้วนอี้ยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว
"ฉันก็คิดแบบนั้น ไม่งั้นถ้าบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ ฉันคงเลือกบีบการ์ดส่งตัวกลับไปนานแล้ว ที่ยังอยู่ในแดนลับก็เพื่อรักษาแผลให้หาย แล้วค่อยไปหาเรื่องถังอวี้" หานลี่เซวียนเห็นด้วยกับคำพูดของต้วนอี้อย่างยิ่ง
"แต่ภารกิจเร่งด่วนตอนนี้คือต้องช่วยให้นายฟื้นตัวโดยเร็ว"
"แบบนี้แล้วกัน เหลียนเสวี่ย เธอจัดการทำแผลให้ลี่เซวียน ส่วนฉันจะรักษาอสูรกายที่บาดเจ็บของลี่เซวียนเอง เชิญพยัคฆ์อัคคีทองออกมาด้วย" ต้วนอี้มองไปที่อสูรกายของหานลี่เซวียนพลางกล่าว
"ไม่มีปัญหา" ซูเหลียนเสวี่ยรีบนำหีบยาฉุกเฉินออกจากแหวนมิติ
แม้เธอจะไม่สันทัดการรักษาอสูรกาย แต่การทำแผลคนเบื้องต้นนั้นทางสถาบันล้วนสอนมา ซูเหลียนเสวี่ยย่อมทำเป็น
"งั้นต้องรบกวนเธอแล้ว" หานลี่เซวียนเรียกพยัคฆ์อัคคีทองออกมาทันที
บัดนี้พยัคฆ์อัคคีทองอ่อนล้าเต็มที นอกจากรอยแผลจากสายฟ้าแล้ว ยังมีรอยเฆี่ยนของเถาหนามและจุดพิษสีม่วงอีกมาก เห็นชัดว่าตอนสู้กับอสูรหนามสองตัวนั้นก็บาดเจ็บไม่น้อยแล้ว