วันเวลาเลื่อนผ่านไปรวดเร็ว เพียงพริบตาก็ถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว
แต่ตอนนี้ต้วนอี้ยังคงอยู่กับหานลี่เซวียนเพื่อต่อสู้เป็นครั้งสุดท้าย
"พอเถอะ ฉันยังมีธุระตอนหัวค่ำ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่เถอะ"
ถูกหานลี่เซวียนรบเร้าอยู่ตลอดทั้งบ่าย ทำให้ต้วนอี้ปวดหัวนัก เมื่อเห็นว่าเลยเวลาเลิกเรียนมาแล้วจึงเริ่มร้อนใจ
เพราะไม่กี่วันก่อนเขาได้รับปากผู้นำตระกูลซูไว้ว่าวันนี้จะไปร่วมงานวันเกิดของซูเหลียนเสวี่ย
ทว่าหานลี่เซวียนก็เหมือนถูกเสกคาถา เอาแต่ดึงตัวต้วนอี้ไว้ไม่ปล่อย
ตลอดบ่ายนอกจากอยากให้งูพิษวิญญาณน้ำแข็งของต้วนอี้ออกประลองแล้ว ยังพูดคุยแลกเปลี่ยนวิธีการวิวัฒนาการแปลกใหม่กับต้วนอี้ด้วย
ตอนแรกต้วนอี้ยังพอสนใจ แต่หลัง ๆ ก็เริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย
เพราะวิธีการวิวัฒนาการพวกนี้ ต้วนอี้รู้ดีอยู่แล้วตั้งแต่แรกผ่านแผงคุณสมบัติของระบบ
"ต้องขออภัยด้วย วันนี้ฉันตื่นเต้นเกินไปหน่อย" หานลี่เซวียนพูดอย่างเก้อเขินเมื่อเห็นว่าสายมากแล้ว
"ถ้าอย่างนั้นวันนี้หยุดเพียงเท่านี้ก่อนเถอะ พอดีฉันเองก็มีธุระตอนหัวค่ำ" หานลี่เซวียนกล่าวค่อนข้างเกรงใจ
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร" เมื่อเห็นว่าในที่สุดหานลี่เซวียนยอมปล่อยตัวเขาแล้ว ต้วนอี้ก็รู้สึกราวยกภูเขาออกจากอก
"แบบนี้ละกัน บ้านท่านอยู่ที่ไหน ฉันจะไปส่ง"
ฐานะทางบ้านของหานลี่เซวียนก็จัดว่าดีทีเดียว ปกติไปกลับโรงเรียนมีรถรับส่งโดยเฉพาะ