"ขออภัยด้วย ขออภัยจริง ๆ ไม่ทราบมาก่อนเลยว่าเป็นบุตรชายของคุณหาน"
ผู้จัดการสูดลมหายใจลึกเมื่อเห็นสีหน้าของหานหย่งในตอนนี้ พลางเอ่ยขอโทษไม่หยุด
หานหย่งฟังแล้วไม่มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก พยักหน้าเงียบ ๆ แล้วนำหานลี่เซวียนเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ทันที
ส่วนต้วนอี้ก็เดินตามเข้าไปเช่นกัน
ตอนที่ถูกขัดขวางอยู่นั้น ต้วนอี้นึกอยากติดต่อซูเหลียนเสวี่ย แต่ดูเหมือนตอนนี้จะไม่จำเป็นแล้ว
เมื่อเข้าไปในห้องโถงใหญ่แล้ว หานลี่เซวียนก็ถูกพ่อพาตัวไปในทันที การที่ต้วนอี้จะเดินตามต่อไปก็ไร้ความหมาย เขาจึงเริ่มเดินเล่นไปเรื่อย
"พอดีรู้สึกหิวนิดหน่อย หาอะไรกินก่อนแล้วกัน"
มองดูอาหารเลิศรสสารพัดชนิดที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะรอบ ๆ ทั้งยังมีเนื้ออสูรกายอยู่เป็นจำนวนมาก
สำหรับอาหารทั้งอร่อยทั้งช่วยยกระดับพลังบำเพ็ญเช่นนี้ ต้วนอี้ย่อมไม่ปล่อยให้หลุดลอย เริ่มลงมือกินอยู่ด้านข้างทันที
เนื่องจากค่ำคืนนี้มีแขกมาร่วมงานมหาศาลผู้คน ต้วนอี้จึงดูไม่เด่นสะดุดตาเอาเสียเลย
กระทั่งซูเหลียนเสวี่ยเองก็ยังไม่เห็นต้วนอี้มา และไม่ได้รับโทรศัพท์ที่ต้วนอี้โทรมา จึงคิดว่าต้วนอี้อาจไม่อยากมาแล้ว เริ่มรู้สึกผิดหวังขึ้นมา
......
งานวันเกิดดำเนินมาถึงช่วงกลางโดยไม่รู้ตัว หลังจากที่คำอวยพรวันเกิดต่าง ๆ ผ่านพ้นไป ซูไห่ชิวก็เดินขึ้นไปบนเวที
"ขอต้อนรับทุกท่านที่มาร่วมงานวันเกิดหลานสาวของฉัน"
"แน่นอนว่า วันนี้ไม่ใช่เพียงงานวันเกิดธรรมดา"