"ฉันถามแก เรื่องนี้จริงหรือไม่?" เฉินยวี่หันไปมองหวงอี้
"ไม่…ไม่ใช่…"
หวงอี้เผชิญแรงกดดันจากฝูงชน ตื่นตระหนกยิ่งนัก เอ่ยปากอย่างขลาดเขลา
"ฉันจะฟังความจริง! หากแกแก้ตัว ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!" เฉินยวี่จ้องหวงอี้ด้วยแววตาเฉียบขาด สีหน้าเคร่งขรึมถามซ้ำอีกครั้ง
หวงอี้ตกใจจนตัวสั่น พยักหน้าอย่างหวาดหวั่น
"ไอ้ขยะ! ไสหัวไป!"
แม้เฉินยวี่จะอารมณ์ร้อน แต่ก็ใช่ว่าจะไร้เหตุผล ทั้งยังรักและทะนุถนอมอสูรกายเป็นอย่างยิ่ง
ครั้นได้ยินเรื่องน่ารังเกียจสารพัดของหวงอี้ ก็โกรธยิ่งนัก เตะเขากระเด็นไปด้านข้างทันที
หวงอี้ตกใจกลัวรีบวิ่งหนีออกจากสนามประลอง
แน่นอนว่าอาจารย์หลายท่านมิได้มองไม่เห็น เพียงแต่เมื่อเทียบกับการจัดการหวงอี้แล้ว ล้วนอยากชมการประลองระหว่างต้วนอี้กับเฉินยวี่ยิ่งกว่า
"เรื่องก่อนหน้านี้ถือว่าจบไป ฉันไม่เอาหินน้ำแข็งผลึกแล้ว ตอนนี้ฉันขอท้านายอย่างเป็นทางการ หากนายชนะฉันได้ ฉันก็นับถือนาย แต่หากนายพ่ายแพ้ ก็เชิญนายไปพบอาจารย์ทำเนียบวายุเมฆ ลบชื่อของตัวเองซะ"
"นายคิดเช่นไร?" เฉินยวี่มองต้วนอี้อย่างจริงจัง
"ประลองกับนายสักยก ก็ได้อยู่แล้ว แต่ว่า แค่ต่อสู้กันเฉย ๆ ไม่สาแก่ใจเท่าไหร่ ไหน ๆ ก็มีเพื่อนร่วมสถาบันมุงดูมากมาย งั้นเรามาเล่นใหญ่กันเลยดีหรือไม่?"
ต้วนอี้พลันตาเป็นประกาย เหมือนนึกกลยุทธ์ชั้นยอดได้ มองเฉินยวี่กล่าว