"ถ้าอย่างนั้น เธอรู้จักต้วนอี้คนนี้หรือ?" ข้างกายซูเหลียนเสวี่ย บุรุษผมสั้นหน้าตาหล่อเหลาผู้หนึ่งเอ่ยถาม
"ก็หาได้รู้จักไม่ เพียงแต่บังเอิญพบในแดนลับของโรงเรียนเท่านั้น" ซูเหลียนเสวี่ยตอบเรียบเฉย
เธอมิได้ปริปากถึงเรื่องที่ต้วนอี้รักษาหมาป่าเงาหิมะของเธอ เพราะอย่างไรเสียซูเหลียนเสวี่ยก็อยู่อันดับ 3 ในทำเนียบวายุเมฆของโรงเรียน ฝีมือก็นับว่าแข็งแกร่งมาก
หากเล่าเรื่องที่ตนเองประสบในแดนลับออกไป เกรงว่าจะถูกพวกเขาหัวเราะเยาะ อีกทั้งวิธีการรักษาอสูรกายของต้วนอี้ก็น่าทึ่งนัก ไม่ว่าจะเพื่อรักษาหน้า หรือเพื่อประโยชน์ส่วนตน ซูเหลียนเสวี่ยก็ไม่อยากเอ่ยถึงในเวลานี้
"อย่างนี้นี่เอง งั้นเธอเห็นว่าต้วนอี้คนนี้มีโอกาสชนะหรือไม่?" บุรุษผมสั้นพยักหน้าเล็กน้อย แล้วถาม
"ไม่ทราบ" สีหน้าซูเหลียนเสวี่ยยังคงเย็นชาเช่นเดิม
"เฮ้อ พวกเราถกเถียงกันไปก็ไร้ประโยชน์ รอให้เจ้าต้วนอี้มาแล้วก็รู้เอง" บุรุษอีกคนหนึ่งที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวข้างกายบุรุษผมสั้นเอ่ยแทรก
ในขณะนั้นเอง ท่ามกลางสายตาจับจ้องของผู้คน ต้วนอี้และหลินเฮิงก็ค่อย ๆ เดินเข้าสู่สนามประลองของโรงเรียน
ทันทีที่ก้าวเข้ามา ทั้งสนามประลองก็พลันปั่นป่วนขึ้นมาทันควัน
"ดูเร็ว! ไอ้อ้วนข้างกายนั่นก็คือต้วนอี้!"
"คิดไม่ถึงเลยว่าเขากล้ามาจริง ๆ!"
"ก็แค่ความกล้าขนาดนี้ ฉันเริ่มชื่นชมเขาแล้ว!"
เมื่อเห็นต้วนอี้เข้ามา หลายคนในที่นั้นก็พากันฮือฮาตื่นเต้น