ในเวลานี้ หมู่เหล่านักเรียนที่กำลังมุงดูอยู่ มีนักเรียนสองนายซึ่งมีสีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง มองไปยังต้วนอี้ที่อยู่เบื้องหน้าและกำลังเผชิญหน้ากับเฉินยวี่อยู่
"ที่แท้ต้วนอี้คนนี้ ก็คือคนที่พวกเราเคยพบเจอในเขตทะเลทรายนั่นเอง!"
"คราวนี้คงได้ดูเรื่องสนุกแล้วหละ พูดถึงเพียงแค่เฉินยวี่ ด้วยพลังของเขาแล้ว ขนาดอีกสามคนที่อยู่ด้านบนดูอยู่ ฉันกลัวว่าก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้"
"ก็เพราะถึงขั้นสังหารหมู่แมงป่องพิษทรายเพียงชั่วพริบตา ลองถามดูสิว่าใครจะทำได้?"
"ไม่รู้จริง ๆ ว่าคนพวกนี้รอบด้าน เป็นอะไรกันไป ดูเหมือนไม่มีใครมองเห็นต้วนอี้เลย"
"ช่างเป็นเรื่องประหลาดจริง ๆ"
ซูเหลียนเสวี่ยซึ่งยืนดูอยู่เงียบ ๆ ด้านข้างเอง ก็รู้สึกตื่นตะลึงเป็นอย่างยิ่งเช่นกัน
"เขาเปลี่ยนเป็นมั่นอกมั่นใจถึงเพียงนี้ หรือว่าไม่ได้กังวลว่าจะพ่ายแพ้เลยสักนิด?"
"หรือบางทีเจ้าหมอนี่ตั้งแต่ต้นจนจบกำลังสวมรอยเป็นหมูเพื่อกินเสือ?"
ซูเหลียนเสวี่ยยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ เพราะในแดนลับของโรงเรียน เธอสัมผัสได้ถึงพลังของต้วนอี้อย่างชัดเจนแล้วว่า เป็นแค่ระดับเหล็กดำจริง ๆ
"เห็นคนรอบ ๆ พวกนี้แล้วใช่ไหม หากนายยอมแพ้ตอนนี้ บางทีอาจยังรักษาหน้าไว้ได้บ้าง ไม่งั้นรอจนถึงตอนแพ้แล้ว ไม่เพียงของต้องตกเป็นของฉัน แม้แต่หน้าก็ยังไม่มีเหลือด้วย"
เฉินยวี่หัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่ง ยังคงรักษาท่วงท่าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเช่นเดิม
"อย่ามัวเปลืองคำพูด อยากสู้ก็รีบ ๆ เข้ามา!" ต้วนอี้กล่าวเสียงเรียบด้วยความรำคาญเต็มที่
"วาจาโอหัง!"
"วันนี้จะให้นายได้เห็นกับตา ว่าอะไรที่เรียกว่าพลังอันสมบูรณ์!"
สิ้นเสียงพูดของเฉินยวี่ แสงสีน้ำเงินในมือเขาก็วาบผ่าน