"นี่มัน..."
"เอาเถอะ แบบนี้ก็ได้ ฉันจะให้ท่านอากับท่านอาไปทำงานที่บริษัทของพ่อฉัน รายได้แต่ละเดือนก็มาก ทั้งยังไม่ต้องวิ่งรอกไปมา ปลอดภัยกว่านายมองว่าอย่างไร"
พ่อแม่ของต้วนอี้ประกอบอาชีพขับรถบรรทุกขนส่งทางไกล แทบทั้งปีต้องออกวิ่งอยู่บนท้องถนน ไม่เพียงแต่หาเงินได้น้อย แต่ยังอันตรายมากอีกด้วย
พึงรู้ว่าในโลกทะเลสีครามนั้นมีรอยแยกแห่งมิติมากมาย อสูรกายจำนวนมหาศาลพร้อมปรากฏตัวออกมาได้ทุกเมื่อ หรือแม้แต่อสูรกายที่อาศัยอยู่ในโลกมนุษย์แล้วก็ยังมักเข้าโจมตีมนุษย์อยู่บ่อยครั้ง
แม้กรณีเช่นนี้จะเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก แต่ก็แฝงไว้ด้วยภัยอันตรายมหาศาล
หลินเฮิงเองก็คำนึงถึงข้อนี้ จึงเอ่ยปากเสนอขึ้นในทันที
"ข้อนี้นับว่าได้ แต่ว่าพ่อแม่ของฉันตอนนี้ก็ไม่อยู่บ้าน ยังไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อใด รอให้พวกท่านกลับมาก่อน แล้วค่อยสอบถามดูดี ๆ อีกทีเถอะ"
คำเสนอของหลินเฮิง ต้วนอี้ก็เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง จึงมิได้ปฏิเสธ
ไม่นานนัก หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ หลินเฮิง ต้วนอี้ และงูพิษวิญญาณน้ำแข็งที่นอนแผ่อยู่บนพื้น ต่างก็มีสีหน้าพึงพอใจเป็นที่สุด
"ไปเถอะ ฟ้ามืดค่ำแล้ว พวกเรากลับบ้านกัน"
หลังจากพักอยู่ครู่หนึ่ง ต้วนอี้ก็เก็บงูพิษวิญญาณน้ำแข็งแล้วมายังเคาน์เตอร์ต้อนรับของโรงแรมพร้อมกับหลินเฮิงเพื่อชำระค่าอาหาร
"สวัสดีครับ ท่านทั้งสองใช้จ่ายไปทั้งสิ้น 158,300 หยวน จะชำระด้วยบัตรหรือเงินสดดีครับ"
"ชำ...ชำระด้วยบัตรเถอะ"
แม้จะต้องใช้เงินห้าล้านหยวนเพื่อซื้ออสูรกายคุณภาพระดับเขียวที่ทรงพลังสักตน หลินเฮิงก็ไม่รู้สึกเจ็บใจอันใด