เมื่อเห็นฉากนี้ หลินเฮิงก็เข้าใจในทันที เลยพาเพื่อนรอบข้างออกไปอย่างรู้หน้าที่
พลางส่งยิ้มลึกซึ้งให้ต้วนอี้
"ไปให้พ้น!" ต้วนอี้เข้าใจความหมายของรอยยิ้มหลินเฮิงทันที จึงตะโกนใส่เขา
"อ้าว ฉันเข้าใจ ฉันเข้าใจ ฮ่าๆ!" หลินเฮิงพูดจบก็วิ่งหนีไปทันที
บัดนี้ เหลือเพียงซูเหลียนเสวี่ยยืนอยู่ตรงหน้าต้วนอี้
"ขออภัยด้วย พวกเขาแค่ล้อเล่น" ต้วนอี้กล่าวกับซูเหลียนเสวี่ย
"ไม่เป็นไร ความแข็งแกร่งที่ท่านแสดงออกมาเมื่อวานยอดเยี่ยมจริงๆ" ซูเหลียนเสวี่ยยิ้มบางๆ พลางกล่าว
"โชคดี โชคดีเท่านั้น"
"โชคดี? ฉันไม่เชื่อหรอกนะ เพราะท่านคลำหาออกมาแล้วเส้นทางวิวัฒนาการด้วยตนเอง ฉันได้ยินว่าท่านยังมอบวิธีวิวัฒนาการแก่โรงเรียน ช่างน่าทึ่งจริงๆ"
"เดิมทีก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรปิดบังอยู่แล้ว อีกอย่าง ฉันเปิดเผยออกไป ยังได้สิทธิ์เข้าหอคลังสมบัติของโรงเรียนเป็นการตอบแทน ทำไมจะไม่ยินดีล่ะ" ต้วนอี้ยิ้ม
"ฉันอิจฉาท่านจริงๆ อาจารย์ใหญ่เป็นเพื่อนเก่าแก่ของท่านปู่ฉัน ฉันยังไม่มีโอกาสเข้าไปเลย ไม่คิดว่าท่านจะเข้าไปได้โดยตรง"
ซูเหลียนเสวี่ยทราบข่าวเรื่องต้วนอี้เข้าหอคลังสมบัติตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ในใจก็ค่อนข้างอิจฉาอยู่บ้าง
แม้ว่าด้วยความสามารถของตระกูลซูเหลียนเสวี่ย การรวบรวมวัตถุดิบวิวัฒนาการราคาแพงเหล่านี้จะไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่การได้เข้าหอคลังสมบัติของวิทยาลัยถือเป็นเกียรติยศอย่างหนึ่ง ไม่ใช่แค่ได้รับวัตถุดิบวิวัฒนาการอะไรทำนองนั้น