ยามเที่ยง ทีมจิงอวิ๋นใกล้ถึงชายขอบเมืองชางโจวแล้ว ข้างทางบนเส้นทางภูเขาเริ่มมีบ้านเรือนให้เห็นประปราย
ถ้าถามว่าใครพัฒนาพลังพิเศษได้รวดเร็วที่สุดในช่วงหลายวันนี้ คงต้องยกให้เย่ซูเหยา
จากตอนแรกที่ทำได้แค่เป่าป้ายกั้นทางเล็ก ๆ ให้ขยับ ตอนนี้กลับสร้างพายุหมุนสูงเกือบครึ่งคน พัดสิ่งของหนักทั่วไปให้ปลิวได้ ส่วนป้ายกั้นทางเล็ก ๆ แค่ยกมือขึ้นนิดเดียวก็ปัดกระเด็นได้สบาย
ตอนนี้ซือหร่านเป็นคนขับรถ ส่วนเย่ซูเหยานั่งอยู่เบาะข้างคนขับเป็นเพื่อนเธอ กำลังง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
ทุกคนในทีมจิงอวิ๋นยกเว้นเย่ซูเหยาจะผลัดกันขับรถ เพื่อฝึกให้แต่ละคนมีปฏิกิริยาตอบสนองต่อสภาพแวดล้อมได้ฉับไวขึ้น
ภายใต้แสงแดด ตะปูที่เรียงเป็นแถวอยู่กลางถนนสะท้อนแสงหลากสีระยิบระยับ
ซือหร่านคิดว่าคงต้องตาบอดขนาดไหนถึงจะมองไม่เห็นกันนะ?
โลกถึงวันสิ้นโลกแล้ว แต่ยังทิ้งสมองไว้ที่บ้านไม่ได้ปลอดภัยหรอกนะ ถึงได้เอาไข่มาตั้งไว้บนคอแล้วออกมาปล้นคนอื่นแบบนี้
“เหยาเหยา” ซือหร่านเรียก
เย่ซูเหยาแทบไม่ต้องลืมตาก็รู้ว่าต้องทำอะไร เธอยกมือขึ้นกวาดไปทางถนนเบา ๆ ตะปูทั้งหลายก็ปลิวออกไปสองข้างทาง
“อ๊าก!” เสียงร้องโหยหวนดังมาจากพุ่มไม้สองข้างถนน นับเป็นบริการปลุกให้เย่ซูเหยาตื่นฟรี ๆ
ซือหร่านจอดรถ ในเมื่อมีคนอยู่แถวนี้ก็ถามทางเสียเลย จะได้ไม่ต้องเสียเวลาหาฐานที่มั่น
“พี่หวง ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ” ลูกน้องข้าง ๆ มองชายที่โดนตะปูปักจนเต็มหน้าและเลือดอาบ ตัวเขาเองก็โดนตะปูไปหลายดอกเหมือนกัน
“มึงเป็นบ้าอะไร! มึงหลบอยู่ข้างหลังกู ยังจะถามอีกว่ากูเป็นอะไรไหม?”