เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไป 2 ชั่วโมง ทุกคนเก็บของได้เกือบครบแล้ว จึงรอซือหร่านกับโจวหนั่วเฉินกลับมาอยู่ที่เดิม
ของในคลังมีเยอะก็จริง แต่จัดวางไม่ค่อยเป็นระเบียบ หลายอย่างต้องเปิดดูถึงจะรู้ว่าคืออะไร เลยใช้เวลานานหน่อย
แค่ข้าวสาร แป้งสาลี และธัญพืชหยาบบางชนิด ซือหร่านก็เก็บไปเกือบ 70 ตันแล้ว แถมยังเป็นของบรรจุสุญญากาศ แพ็กมาเป็นถุง ๆ ด้วย ห้างใหญ่สมกับเป็นห้างใหญ่จริง ๆ!
นอกจากนี้ยังมีเนื้อแช่แข็งในคลังเย็น ทั้งหมู วัว แกะ ไก่ และเป็ด โชคดีที่มิติส่วนตัวเป็นสุญญากาศ อุณหภูมิและคุณภาพอาหารจึงไม่เปลี่ยน ซือหร่านเลยเก็บเนื้อทั้งหมดไปโดยตรง
ตามคำแนะนำของโจวหนั่วเฉิน เธอยังเก็บสมุนไพรล้ำค่าบางอย่าง เมล็ดพันธุ์ผักที่ปลูกง่าย รวมถึงมีดสารพัดชนิดบนชั้นสองที่เหมาะจะใช้เป็นอาวุธ และอุปกรณ์เอาชีวิตรอดกลางแจ้งสำหรับใช้ตอนกลางคืนอีกด้วย
ทั้งสองกลับมายังจุดเดิม เมื่อเก็บของของทุกคนเรียบร้อยแล้ว ทีมจิงอวิ๋นก็พากันไปเลือกเฟอร์นิเจอร์ที่จำเป็นบนชั้นสอง
ตลอดบ่ายวันนั้น ซือหร่านกลับมาพร้อมของเต็มไม้เต็มมือ เธอเหลือพื้นที่ในมิติส่วนตัวไว้ 20 ตารางเมตร เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน
ระหว่างกินมื้อเย็นในห้าง ทุกคนหารือกันถึงแผนการต่อจากนี้
“ฉันกับหร่านหร่านจะไปหนานชิงหาญาติเหมือนเดิม” เย่ซูเหยาพูด
มือที่กำลังตักอาหารของกู้หมิงชะงักไป เขาถามเสียงเบา “แล้วถ้าหาไม่เจอล่ะ?”
น้ำเสียงสงบนิ่ง คล้ายแค่ถามขึ้นมาลอย ๆ
“ถ้าหาไม่เจอก็อยู่หนานชิงต่อสิ ไม่งั้นจะไปไหนได้อีก?” เย่ซูเหยาถามอย่างสงสัย