จะว่าไปแล้ว สัมผัสที่หกก็เป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่สุดในโลกจริง ๆ
เฉินหลินเลือกซูมู่จริง ๆ ด้วย เธอก็คือสาวที่ร้องเพลงโต้ตอบกับเขาคนนั้น
เขารู้สึกอยู่เสมอว่า ความเปิ่นของผู้หญิงคนนี้ไม่ได้แสร้งทำ
ซูมู่ทำหน้าเหมือนสิ้นหวังกับชีวิต จบเห่แล้ว ทีมไร้นามแต่ละคนประสาทกันหมด เธอจะตายอยู่บนนั้นไหมเนี่ย!
เสิ่นอี้ไป๋ไม่รู้จะปลอบเธอยังไง พอเห็นว่ามือของตัวเองยังถูกเธอจับอยู่ ก็ขยับมือบีบเบา ๆ อย่างเก้ ๆ กัง ๆ “สู้ไม่ไหวก็ลงจากเวที”
ซูมู่ตาเป็นประกาย ได้กำลังใจขึ้นมาทันทีจนฮึกเหิม “อื้ม ๆ!”
เธอเดินขึ้นเวทีอย่างองอาจ
จะว่ายังไงดีนะ ทางนี้ขอแนะนำว่าแค่ยอมแพ้ก็พอ ไม่ต้องมั่นใจขนาดนั้นก็ได้
เฉินหลินกับซูมู่ยืนอยู่บนเวที ทั้งคู่เงียบงันอย่างประหลาดไปสามนาที
เฉินหลินกับซูมู่: ทำไมเธอ (เขา) ไม่ขยับเลย หรือจะฟันฉันตายด้วยดาบเดียว?
“ทำยังไงดี ฉันตื่นเต้นจัง!” ผู้มีพลังพิเศษด้านล่างก็กลั้นหายใจตาม
สองคนนี้แทบไม่ได้ขยับ แต่กลับสร้างบรรยากาศตึงเครียดได้ไม่น้อย
“เอ่อ... เรามาสู้กันแบบมีอารยธรรมหน่อยนะ” ซูมู่ทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ
รีบสู้กันสักทีเถอะ เธออยากเข้าห้องน้ำ
เถาวัลย์ของซูมู่พุ่งออกไปฟาดใส่เฉินหลิน
เฉินหลินทำได้เพียงปล่อยแรงกดดันทางจิตออกมาทันที ทำให้เถาวัลย์ของเธอหยุดนิ่งอยู่กับที่อย่างฝืนไม่ได้
เอ๊ะ??
เฉินหลิน: เธอเพิ่งอยู่ระดับ 2 เองเหรอ?
ซูมู่: แรงกดดันทางจิตอีกแล้ว!!! ความรู้สึกทั้งคุ้นเคยทั้งแปลกหน้านี่มันอะไรกัน!!
เฉินหลินอยู่ระดับ 3 แล้ว เถาวัลย์ของซูมู่ถูกเขากดทีเดียวก็ตายเรียบ ถึงขั้นไม่มีแม้แต่ต้นอ่อนงอกโผล่ขึ้นมา