“การดูดซึมแก่นคริสตัลซอมบี้เกินขีดจำกัดจะทำให้พลังพิเศษพุ่งขึ้นไปถึงระดับสูงมาก แต่หลังจากนั้นก็จะลดลงมาอีก”
ซือหร่านอธิบาย
หม่าเจี๋ยคว้าตัวเสิ่นอี้ไป๋ แล้วเหวี่ยงลงจากเวทีทันที
เสิ่นอี้ไป๋สู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้เลย ขณะที่ถูกเหวี่ยงหลุดมือ เขาก็เห็นดวงตาของหม่าเจี๋ย
นั่นเป็นดวงตาของซอมบี้...
ควบคุมจิตใจอีกครั้ง: ลงจากเวที
สำหรับซอมบี้แล้ว เขาควบคุมได้ชำนาญกว่าผู้มีพลังพิเศษมาก
เป็นไปตามคาด ทันทีที่เสิ่นอี้ไป๋ตกลงไปด้านล่าง หม่าเจี๋ยก็กระโดดตามลงมา
เสิ่นอี้ไป๋ไม่ได้วางใจ เขาจับตาหม่าเจี๋ยแน่วแน่ พร้อมลงมือได้ทุกเมื่อ
แต่เรื่องประหลาดคือ พอหม่าเจี๋ยลุกขึ้น ดวงตาก็กลับมาเป็นปกติ นอกจากผิวจะซีดไปบ้างแล้ว ดูเหมือนเขาจะไม่เป็นอะไร
“นี่... แบบนี้นับยังไง?”
เสียงถกเถียงดังระงมไปทั่วด้านล่างเวที
“ลงจากเวทีพร้อมกัน แบบนี้ก็ไม่นับว่าพวกเขาชนะหรอกมั้ง?”
“แต่ใครเขากินแก่นคริสตัลซอมบี้กันกลางสนามแบบนี้ล่ะ? นี่ไม่โกงเหรอ?”
“แต่กติกาไม่ได้ห้ามไว้นี่...”
เสิ่นอี้ไป๋ไม่ได้บาดเจ็บอะไร พอกลับมาก็ทำสีหน้าเคร่งขรึม “เมื่อกี้ผมเห็นเขากลายเป็นซอมบี้ ไม่รู้ทำไมถึงกลับเป็นปกติได้อีก”
สถานการณ์ของซือหร่านกับหม่าเจี๋ยไม่เหมือนกันนัก เธอเองก็ยังไม่เข้าใจว่าหลังระดับ 3 แล้ว การดูดซึมเกินขนาดจะทำให้เกิดอะไรขึ้น
ทุกคนเป็นคนปกติ ไม่มีใครเอาชีวิตไปเสี่ยงด้วยการยัดของจากซอมบี้เข้าไปในร่าง
“ถ้าพวกเขาอยู่ในเมืองใต้ดินมาตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อน แล้วข่าวที่ว่าแก่นคริสตัลซอมบี้ช่วยเลื่อนระดับได้ พวกเขาได้มาจากไหน?” โจวหนั่วเฉินพบปัญหาสำคัญข้อหนึ่ง