สภาพของเขาน่าอนาถสุดขีด เนื้อตัวเปรอะเปื้อนเลือดจนคนเห็นใจสั่น
“เมื่อกี้ฉันฟังไม่ชัด นายบอกว่าจะให้ใครคุกเข่าอยู่แทบเท้านายหรือ?”
น้ำเสียงของชายหนุ่มยังคงเอื่อยเฉื่อย แต่ไม่มีใครคิดว่าเขากำลังอวดดี
หากการต่อสู้ก่อนหน้านี้ยังพอมีผลัดกันรุกผลัดกันรับอยู่บ้าง การต่อสู้ครั้งนี้ก็เป็นการบดขยี้อย่างแท้จริง
ชายคนนี้บดขยี้ผู้มีพลังพิเศษระดับ 4 ของฐานพวกเขาได้อย่างราบคาบ ไร้ช่องโหว่
เหมาเจียเหว่ยคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าฟกช้ำดำเขียว ในใจทั้งโกรธทั้งกลัว เขาใช้มือยันพื้น พยายามลุกขึ้น
เพิ่งเงยหน้า มือก็ลื่น “ปัง!” หน้าผากกระแทกพื้นเสียงดังอีกครั้งต่อหน้าทุกคน
โอ๊ย… หัวแข็งจริง!
“จิ๊” โจวหนั่วเฉินมองเรื่องสนุกโดยไม่กลัวว่าจะบานปลาย ก่อนเบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจ “นายเก่งจริง ๆ นะ สะสมเรื่องขายหน้ามาครึ่งชีวิตเพื่อรอวันนี้เลยหรือไง?”
เหมาเจียเหว่ยไม่ต้องลำบากลุกขึ้นอีกแล้ว เพราะเขาถูกโจวหนั่วเฉินยั่วจนเป็นลมไปตรง ๆ
ชายหนุ่มเดินลงจากเวทีช้า ๆ ทำตาใสซื่อเลียนแบบท่าทางของซือหร่าน แล้วมองเธอ “เป็นอะไรไป?”
ซือหร่านส่ายหน้า
ไม่มีอะไร แสดงฝีมือได้คงเส้นคงวาจริง ๆ สมกับเป็นนาย
แข่งชนะ 5 ใน 7 ครั้ง พอสองทีมเข้าไปในเมืองใต้ดิน ก็ถือว่าเป็นทีมเดียวกันโดยปริยาย เสิ่นอี้ไป๋ไม่ได้ขัดข้องอะไร
พวกเขาชนะมาแล้ว 4 ครั้ง ขอแค่ชนะอีกครั้งเดียว ก็จะขึ้นมาแทนตำแหน่งของทีมไร้นามได้สำเร็จ และกลายเป็นทีมที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองใต้ดิน
แน่นอนว่า ต่อให้แพ้ในสถานการณ์ตอนนี้ ก็ไม่มีใครกล้าดูแคลนพวกเขาอีกแล้ว ชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว การดึงดูดความสนใจจากหัวหน้าฐานเป็นเพียงเรื่องของเวลา