«ฉือเยี่ยน นายบ้าไปแล้วหรือไง» หลี่เมิ่งอิ๋งโมโหจนแทบคลั่ง
«เห็น ๆ อยู่ว่าพวกเขาไม่อ่อนแอ นายยอมแพ้ตอนนี้ ถ้าพวกเขาชนะขึ้นมา ต่อไปเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? คนในเมืองใต้ดินยังจะยอมรับนายอีกหรือไง?»
«เรื่องของฉัน ยังไม่ถึงตาให้เธอมายุ่ง»
สมาชิกทีมไร้นามไม่ได้มีความผูกพันอะไรกันมากนัก ฉือเยี่ยนเป็นผู้มีพลังพิเศษระดับ 4 เพียงไม่กี่คนในทีม พอเขาพูดออกมา คนอื่น ๆ ก็ไม่สะดวกจะพูดอะไรต่อ
หลี่เมิ่งอิ๋งเองก็ไม่พูดอะไรอีก ลุกขึ้นเดินไปทางเวที «งั้นฉันจะคว้าชัยชนะรอบแรกเอง»
ผู้หญิงคนนั้นเก่งก็ว่าไปอย่าง แต่เด็กผู้ชายอายุสิบกว่าขวบจะเก่งได้สักแค่ไหนกัน?
ไม่ผิดจากที่คาด เธอเลือกเฉินอี้
เฉินอี้ไม่มีสีหน้าใด ๆ เดินขึ้นเวทีอย่างสงบนิ่ง
«เห็นนายขาวเนียนน่ารักดี มาเป็นคนรับใช้ของฉันไหม? ถ้ายอมแพ้ตอนนี้ ฉันจะไม่ตบหน้า» หลี่เมิ่งอิ๋งหยอกล้ออย่างชำนาญ
«เฮ้ พูดแบบนี้ได้ยังไง นี่มันดูถูกกันชัด ๆ!» สวี่จื่อโม่ออกหน้าแทนเฉินอี้
เฉินอี้เพียงปรายตามองเธอ «คุณป้า ขาดคนรับใช้คงเพราะหน้าตาคุณน่าเกลียดเกินไป หาเงินได้น้อย แถมอาการยังเพี้ยนหนัก»
เสียงกลั้นหัวเราะดังซุบซิบมาจากด้านล่าง
«โจวหนั่วเฉิน อย่าพาเด็กเสียคน!»
«หัวหน้า ทำตัวเย็นชาไว้หน่อยดีกว่า»
«นั่วเฉิน พูดให้น้อยหน่อยเถอะ»
โจวหนั่วเฉิน: «……» เกี่ยวอะไรกับฉันวะ!?
หลี่เมิ่งอิ๋งหรี่ตาลง เด็กนี่พูดจาไม่น่าฟังจริง ๆ งั้นก็อัดให้พูดไม่ออกไปเลยแล้วกัน
คมวารีพุ่งออกไป ฟันตรงเข้าใส่ใบหน้าของเฉินอี้
เมื่อเฉินอี้เลื่อนขั้นเป็นระดับ 4 ม่านป้องกันของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้แทบจะป้องกันความเสียหายได้บางส่วนแล้ว