ทุกคนนั่งประจำที่กันเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงซือหร่านกับโจวหนั่วเฉินที่ยังไม่ได้ขึ้นรถ
ซือหร่านยังยืนอยู่ข้างอู๋เฉาหลิน พูดอะไรบางอย่างกับเขา ส่วนโจวหนั่วเฉินยืนรอเธออยู่ไม่ไกล
“ก่อนหน้านี้มีเรื่องวุ่นวายเยอะมาก ฉันเลยลืมคืนของชิ้นนี้ให้คุณ” ซือหร่านหยิบปิ่นไม้ส่งให้อู๋เฉาหลิน
“ของที่ให้คุณไปแล้ว จะรับคืนได้ยังไง”
อู๋เฉาหลินไม่อยากรับ เขาไม่อยากตัดสายสัมพันธ์สุดท้ายระหว่างพวกเขา รวมถึงความหวังของตัวเอง
“อู๋เฉาหลิน ฉันดูแล้ว ของชิ้นนี้มีค่ามาก ควรมอบให้คนที่คู่ควร”
ซือหร่านไม่ได้พูดให้ชัดเจน
ถึงจะเป็นวันสิ้นโลก สักวันมันก็ต้องจบลง ของที่เคยมีค่าก็จะค่อย ๆ กลับไปอยู่ในที่ของมัน
เดิมทีเธอก็ตั้งใจจะคืนให้เขาวันนี้อยู่แล้ว แต่เมื่อครู่โจวหนั่วเฉินเตือนสติเธอว่า ตลอดหลายวันที่ได้ใช้เวลาด้วยกัน อู๋เฉาหลินอาจเคยชอบเธอจริง ๆ
แต่ในเมื่อเขาไม่พูดให้ชัด เธอก็ไม่จำเป็นต้องเปิดโปงให้กระอักกระอ่วนใจ
“แต่คุณก็คือคนที่คู่ควร...” อู๋เฉาหลินมีสีหน้าหม่นหมอง หลังจากแยกจากกันวันนี้ ไม่รู้ว่าเมื่อไรถึงจะได้พบกันอีก
“อู๋เฉาหลิน คนที่คู่ควรคือคนที่คุณรักและรักคุณ บนโลกนี้มีแค่คนเดียว ฉันไม่อยากให้เรื่องนี้กลายเป็นกำแพงกั้นระหว่างพวกคุณ”
ถึงซือหร่านจะไม่ได้ชอบเขา แต่เธอก็มองเขาเป็นเพื่อนจากใจจริง เธอไม่อยากให้เขามาเสียใจทีหลัง และยิ่งไม่อยากให้เรื่องนี้กลายเป็นอุปสรรคระหว่างเขากับคนรัก
“แล้ว...พวกเราจะได้เจอกันอีกไหม” ถ้าปิ่นไม้นี้เป็นภาระของซือหร่าน อู๋เฉาหลินก็จะไม่ดึงดันอีก
“ได้เจอกันแน่นอน! รอให้สถานการณ์ข้างนอกสงบลงก่อน พวกเราจะกลับมาเยี่ยมคุณแน่ ตอนนั้นหัวหน้าฐานอู๋อย่ามัวแต่งานยุ่งจนลืมพวกเราก็แล้วกัน” เมื่อทุกอย่างคลี่คลาย ซือหร่านก็พูดติดตลก