“หัวหน้าทีม!” ซือหร่านเดินไปยืนข้างโจวหนั่วเฉิน น้ำเสียงเจือความตื่นเต้น “ฉันกับเหยาเหยาตั้งใจจะพาพี่ซ่างกวนไปหนานชิง พวกเราจะไปด้วยกัน!”
“นี่กำลังถามฉัน หรือแจ้งให้ฉันรู้?” โจวหนั่วเฉินเหลือบมองเธอ พลางแกะลูกอมผลไม้ในมือ
“แน่นอนว่าแจ้งให้รู้!” ซือหร่านทำท่าทางองอาจน่าเกรงขาม แต่น่าเสียดายที่พออยู่บนใบหน้าขี้เล่นของเธอ กลับดูเหมือนเด็กกำลังอวดเก่งมากกว่า
ต่อไปพี่ซ่างกวนก็จะเป็นเพื่อนร่วมทีมของเธอแล้ว แน่นอนว่าเธอต้องปกป้องอีกฝ่าย
โจวหนั่วเฉินยื่นลูกอมให้เธออย่างใจเย็น “รู้แล้ว กินลูกอมไหม?”
ท่าทางจนใจของโจวหนั่วเฉินนี่มันอะไรกัน ซือหร่านปัดมือเขาออก “ฉันไม่ใช่เด็กแล้ว ไม่กิน”
โจวหนั่วเฉินจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ ติดกันหลายครั้ง สีหน้ากวนประสาทจนซือหร่านคันไม้คันมือ
“เธอไม่ใช่เด็ก แต่เป็นคนเนรคุณ เมื่อคืนก็ไม่รู้ว่าใครกันแน่...”
“เดี๋ยว ๆ!” ซือหร่านรีบฉวยลูกอมจากมือเขา แล้วยัดเข้าปากทันที ก่อนจะฉีกยิ้มอย่างกัดฟัน “ฉันชอบกินลูกอมที่สุดเลย! นายรู้ใจฉันจริง ๆ!”
“หึ” โจวหนั่วเฉินเดินอ้อมซือหร่านไปนั่งบนโซฟา ความหยิ่งยโสฉายชัดบนใบหน้า ทั้งวางมาดทั้งกวนประสาท “ถ้ารู้ใจฉันก็จำไว้ด้วย บุญคุณพวกนี้มีเป็นกอง อย่าคิดเอาเปรียบกันฟรี ๆ”
“โจวหนั่วเฉิน!” ซือหร่านแทบคลั่ง “ฉันเพิ่งรู้ว่านายนี่มันเจ้าคิดเจ้าแค้นชะมัด!”
เธอแน่นอนว่าจะตอบแทนเขา แต่เพิ่งเคยเจอคนที่ตามทวงบุญคุณถึงขนาดนี้ แถมคนคนนั้นยังเป็นพระเอกอีก
นี่มันโลกบ้าอะไรกัน พระเอกยังมาจ้องสูบเลือดเธออีก
“เอาเปรียบอะไรกัน! หร่านหร่าน เมื่อคืนพวกเธอสองคน...” เย่ซูเหยาทำหน้าตื่นเต้นอยากรู้อยากเห็น
“ไม่มีอะไร! ไม่มีอะไรทั้งนั้น!” พอนึกถึงคำพูดของโจวหนั่วเฉินเมื่อคืน ซือหร่านก็รู้สึกร้อนวูบวาบ “ฉะ ฉะ ฉันลืมของไว้ในห้อง ขอไปเอาก่อนนะ”