“โธ่ เสี่ยวอี้อี้ อย่าหัวแข็งนักสิ” สวี่จื่อโม่อธิบาย
“ฉันไม่ได้บอกให้หลอกพวกเธอสักหน่อย เราเป็นคนใกล้ชิดของพวกเธอนะ! แค่คอยย้ำข้อเสียของฐานชางซง ก็มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของพวกเธอได้ทีละนิดแล้ว!”
“อิทธิพลจากคำพูดข้างหมอน ไม่ต้องให้ฉันอธิบายมากไปกว่านี้หรอก แค่คำพูดก็ทำให้ราชันล่มแคว้นได้!”
สวี่จื่อโม่พูดจายิ่งคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ “หัวหน้า คุณแค่โน้มน้าวให้พวกเธอยังร่วมทีมกับเราตอนอยู่หนานชิง พอถึงเวลาพวกเราก็ยกทีมออกปฏิบัติการ!”
สวี่จื่อโม่คิดว่าตัวเองนี่แหละอัจฉริยะ หัวหน้าจะเก่งแล้วยังไง เรื่องแบบนี้ก็ต้องยกให้สมองอันปราดเปรื่องของเขา!
“น่ารังเกียจ”
“ต่ำช้า”
“ไร้ยางอาย”
“ลามก”
ทุกเสียงลงมติคัดค้าน
“ได้! ถึงตอนนั้นแยกทีมกันแล้ว คนที่ร้องไห้ไม่ใช่ฉันก็แล้วกัน!”
สวี่จื่อโม่เริ่มฉุนขึ้นมานิด ๆ
ข้อเสนอของเขาน่ารังเกียจตรงไหนกัน!?
เฮ้อ หัวหน้าของเขาเป็นคุณชายจากเมืองหลวงที่มีตำแหน่งสูงส่ง คิดว่าจะพิชิตใจซือหร่านได้ด้วยเสน่ห์ส่วนตัวอย่างเดียวหรือไง?
ซือหร่านเองก็มีเสน่ห์ไม่แพ้กันนะ!
คืนหลังหิมะตกยิ่งไม่สงบ ทั้งที่เป็นถนนบนเขาซึ่งไร้ผู้คน แต่กลับรู้สึกราวกับมีดวงตานับไม่ถ้วนกำลังจับจ้องอยู่
ทีมจิงอวิ๋นเปลี่ยนรถด้วย ซือหร่านสลับที่กับถังเย่าและกู้หมิง มานั่งบนรถของโจวหนั่วเฉิน
พวกเขาต้องขับนำทาง ส่วนกู้หมิงรับหน้าที่ขับรถฮัมเมอร์คันหลัง
จัดแบบนี้ปลอดภัยกว่า ไม่มีใครคัดค้าน
“นายควรให้สวี่จื่อโม่นั่งเบาะข้างคนขับนะ ฉันไม่ถนัดชวนคนคุย กลัวนายจะหลับไปก่อน”
ซือหร่านง่วงง่ายกว่า ส่วนสวี่จื่อโม่กระปรี้กระเปร่ากว่า นั่งเบาะข้างคนขับคุยกับโจวหนั่วเฉินได้