หกโมงเช้า ซือหร่านกับเย่ซูเหยาถูกโจวหนั่วเฉินและกู้หมิงเรียกให้ลุกขึ้นอีกครั้งตามคาด
สมาชิกคนอื่น ๆ ในทีมก็ตื่นกันหมดแล้ว บอกว่าต่อไปจะเตรียมสอนเฉินอี้ด้วย
ด้านนอกวิลลาปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน ฐานที่มั่นเงียบผิดปกติ
“หร่านหร่าน! พลังพิเศษของฉันเหมือนจะเลื่อนระดับแล้ว! ฉันสัมผัสได้!” เย่ซูเหยาลงมาชั้นล่างแล้ววิ่งตรงไปหาซือหร่าน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอาศัยพลังลมหรือเปล่า ความเร็วของเธอถึงได้มากกว่าปกติหลายเท่า
“จริงด้วย! ดีจังเลย!” ซือหร่านไม่คิดเลยว่าเพิ่งหิมะตกวันแรก ผลลัพธ์จะเห็นได้ชัดขนาดนี้ “ฉันลองสัมผัสดูบ้าง!”
ทุกคนลองสัมผัสพลังพิเศษของตัวเองตามไปด้วย สิ่งที่ต่างจากก่อนหน้านี้คือ คราวนี้ทุกคนสัมผัสระดับพลังของตัวเองได้อย่างชัดเจน ไม่ได้พร่าเลือนเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว
“ฉันก็ขึ้นเป็นระดับสองแล้ว!” สวี่จื่อโม่พูดอย่างดีใจ
“เอ๊ะ ทำไมฉันยังอยู่ระดับหนึ่งล่ะ” ซือหร่านยังไม่ยอมแพ้ พยายามสัมผัสพลังของตัวเอง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอก็รู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหวของพลังชัด ๆ
“ฉันก็ยังระดับหนึ่งเหมือนกัน” กู้หมิงพูดอย่างสงบ
เฉินอี้เองก็แปลกใจ “ฉันก็ยังไม่เลื่อนระดับ”
ถังเย่าคาดเดาว่า “ตอนนี้ฉันอยู่ระดับสอง พวกเราอยู่กินด้วยกันมาตลอด หรือว่าพลังพิเศษสองสายของพวกเธอจะเลื่อนช้าหน่อย”
ซือหร่านตาเป็นประกาย จริงด้วย เป็นไปได้มาก เธอหันไปถามโจวหนั่วเฉิน “แล้วนายล่ะ?”
แววตาของโจวหนั่วเฉินไหววูบ เขาเบือนหน้าหนีแล้วกระแอมเบา ๆ “ฉันก็ระดับหนึ่งเหมือนกัน”
ซือหร่านโล่งใจ อย่างนั้นก็ไม่มีอะไรให้ต้องหดหู่แล้ว เธอจึงตามโจวหนั่วเฉินไปฝึกต่อสู้อย่างร่าเริง